Dam tot Damloop 2017 en eerder | Wie ben ik? | Gastenboek | Texel Halve Marathon 2016 en 15 | Triatlon 2016: m'n dertiende | Brooks 10K Run 2016 | SAV crosslopen | Nadine OK Run | Zandvoort Circuit Run | Egmond 2016 en eerder | Wieringermeertrail | Wijkenlopen 2013 en eerder | Alkmaar City Run by night | Eenhoornloop 2012 en eerder | Amsterdam halve marathon 8x | Oudejaarsdijkenloop Aartswoud 2013 en eerder | Kerstcross 2013 en eerder | St. Georgecross 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6 | Zware dobber in Hem | Stoomtramloop: ban verbroken! | Kloetloop: mooie seizoensopening | Halve Marathoorn 2010, 9, 8, 6 | Schoorl 2010, 9, | Helderse Duincross december 11, 9, 8, 7, 6... | Dijkgatsboscross | Halve van Hoorn 2009 | Beetskoogkadeloop 2009 | Kaagloop 2009, -8, -7 | Lopen doet Hopen 2008 | Herculesloop Middenbeemster | Polderloop Obdam 2008 en 2007 | Lou Coevert Loop | Westfriesgasthuisloop 2007 | Zes Engelse loodzware Mijlen in Zwaag | Koninginneloop 2006 | War Child Spinning Marathon | Looproutes in Hoorn | Lopen met gps | Blessures - Soms moet ook ik er aan geloven | Start to Run met het Noordhollands Dagblad! | Start to run 2 | Den Helder Maastricht 2004 | Den Helder-Maastricht 2003 | Eenhoorn- en Zevenheuvelenloop 2002 en 2001 | Wijkenlopen | Sky Radio Run | Records en calculator | Fotoos | IJsselmeerloop 2000 | Looplinks | Het weer | Per ongeluk een perfecte halve marathon | Marijns kijk op de kerstcross 2006 | Marijns stoomtramloop | Zoekpagina | Marijn: Endorfine in Egmond | muziek | Rob en Mieke in Egmond

 
 
 
 
 

Damloop 2017: Excuustruus geeft high five aan meneer agent

 
Man man wat geven die kuiten spanningen als het gaat om langere lopen. Altijd bang voor kramp door verzuring, ondanks compressiekousen.
De dag voor de Dam tot Damloop zelfs onder de douche een paar keer een warm-koud-behandeling toegepast om de bloedsomloop op gang te krijgen. En de compressiekousen een paar uur aan.... het ergste wat je kan overkomen is dat je na drie kilometer al uitvalt, zoals me bij de stoomtramloop en de Zandvoort circuit wij al eens is gebeurd....

Kun je nagaan hoe ik schrok toen ik na ruim vijf kilometer onderweg richting Zaandam in mijn linker kuit een beginnend krampje voelde.
Ik zag m'n geest al dwalen en stopte even om wat te rekken. Daarna met de moed der wanhoop rustig aan verder gegaan. Wachtend op wat komen ging. Proberend aan iets anders te denken omdat de psychische component altijd een factor is bij mij.
En warempel, het werd uiteindelijk stabiel en ik kreeg weer een beetje moed. Ik bedacht dat ik altijd nog kon wandelen en dat hoe verder ik kwam, hoe beter het was.
Ik had de Gopro mee om af en toe wat opnamen te maken. Van de dj's en het aanmoedigend publiek bij voorbeeld, de aanmoedigende elementen die het voor de lopers zo bijzonder maken. (Een link naar het filmpje komt onder dit artikel). De film toont precies wat ik wilde weergeven. Eén lang loopfeest met muzikaal vermaak. Van trommels tot kweelzangers en van orkestjes tot vette dj's. Joelende, juichende mensen en een high five met een agent langs de route.Wát een feest!

Mede door het filmen (had ik van tevoren al gezegd, Maarten noemde me een excuustruus) liep ik de slechtste tijd ever: 1.41.15. Terwijl Maarten, die 1.18 had gegokt vooraf (ik trouwens 'minstens 1.30') uitkwam op 1.19.25 en Marijn zelfs op 1.19.15 eindigde, terwijl hij 1.22.48 had ingeschat voor zichzelf!

Afijn kijk en luister zelf: 101 minuten teruggebracht naar 9 op Youtube
 
 
 
 
 
 
 
 

Damloop 2016: Liever sex met die kale dan 'Ik hou van jou'.

'Jeeeeeeehooooooo, Ik wil sex met die kale!' Zomaar een liedje langs de route van de Dam tot Damloop 2016. Lekker loopritme in dat liedje van de Lawineboys, beter dan menig ander liedje waarop de lopers onderweg worden getrakteerd. 'Ik hou van jou, alleen van jou' werd bij voorbeeld live gezongen 'voor de vreemdgangers onder ons'. Daar word je niet sneller van. Maar goed.
De djembé- en andere trommelaars, plus een rits dj's met mobiele geluidsinstallaties maakten veel goed.


Ik rondde de 16,1 km af in nog geen anderhalf uur, waar ik heel tevreden mee was. Drie minuten langzamer dan vorig jaar weliswaar. Maar dat was dan ook een record sinds 2011.
Zoals altijd was het weer spannend. Ditmaal gaf een bijna verzwikte linker voet vrijdag extra spanning. Twee dagen nadat ik van de fysio bij een preventieve massagebehandeling had gehoord dat de kuiten goed aanvoelden en er geen vuiltje aan de lucht was, liep ik langs de stoomtramrails en verzwikte mijn enkel op een ongelukkig liggende steen. Je kent dat wel, je voet klapt even snel om en je hoopt dat het meevalt met de gevolgen. Het voelde niet goed, zodat ik besloot die middag op kantoor mijn voet in een bak koud water te laten afkoelen. Theedoek eromheen en die nathouden voor het ultieme resultaat. De volgende ochtend ging het al beter, zondag voelde ik geen pijn meer.


Ik ging dan ook met enig vertrouwen van start maar het was wel de Damloop van de wisselende stemmingen. Het ene moment voelde ik me ontspannen, het volgende dacht ik continu aan looptechniek en hoe zwaar het was en hoe ver nog.
Maar ik dacht ook dat ik nog niet het gevoel had dat ik doodging en het dus relatief meeviel.


Onderweg probeerde ik met verstand op nul te lopen, en waar mogelijk de toeschouwers te bekijken als afleiding.
Ik had zelfgemaakte energiedrank mee, maar als ik die nam vond ik het een onderbreking van mijn loopritme, terwijl als ik hem niet nam ik het gevoel had dat ik energie tekort zou kunnen komen.
Kortom, wat je allemaal niet bezighoudt ....


De eerste kilometer ging misschien iets te snel, de laatste waren zwaar. Maar toch zat er nog een eindsprint in, omdat ik op 500 meter voor de finish zag dat ik onder 1.30 kon eindigen. Marijn was er al, die dacht dat hij 1.22 of zoiets had gelopen. Het bier in het park smaakte weer best!


Ik was kapot, maar blij dat het weer goed gelukt was.
Nu Texel nog, volgende week 21 km...

 
 
 
 
 
Damloop 20 september 2015: Blaar maar blij!
 
 
Het was spannend. ,,Morgen met drie Molenaars aan de start", schreef ik op Facebook. ,,Aan de voorbereiding zal het niet liggen. Nieuwe ingelopen Asics; check. Nieuwe kousen voor de beste compressie: check. Preventieve massagebehandeling door fysiotherapeut vandaag: check.
Bij de Zandvoort Circuit Run was het misgegaan. Slechte warming-up, koud snertweer, misschien ook kuitspieren overbelast bij de laatste training die week. Gevolg: panne na twee kilometer, trekkebenend van het circuit af. Einde oefening.
Sindsdien van alles gebeurd op sportgebied, waaronder een Afslank-challenge voor de krant met als gevolg een intensieve trainingscyclus in de sportschool. Hardlopen pas later weer opgepakt, en langzaam opgebouwd naar een kilometer of 8 a 10. Precies weet ik het niet, want de laatste training was zaterdag de week voor de Dam tot Damloop in de Schoorlse duinen en die was heel pittig - misschien té pittig - maar hoe veel kilometer het was, geen idee!
Ik wilde niets aan het toeval overlaten. Vandaar de nieuwe Asics, want de New Balance die ik eerder dit jaar kocht hebben het vreemde vermogen om mij te bewegen mijn rechtervoet te veel naar buiten te zetten. Loop ik op Asics, zet ik mijn voet automatisch recht vooruit. Vreemd? Ja!
Nieuwe sokken waren nodig omdat de oude ofwel de rek hadden verloren of scheuren bij de hiel vertoonden. 
Moed kon ik enigszins putten uit de soepele tred tijdens de triatlon Abbekerk, twee weken eerder. Dus ik had toch goede moed dat ik het bij de Damloop zou redden. Zeker nadat fysio Jeroen Ooievaar mij nog even preventief had gemasseerd op de zaterdag voor de loop.
In Amsterdam trof Marijn ons op de afgesproken plek in restaurant Loetje. Koffie en gebruik maken van een knap toilet is daar inmiddels onze traditie. Dion was uiteraard een beetje zenuwachtig, had ook een beetje last van buikloop. Ga je redden, wisten we zeker, hij had tenslotte ook al zonder veel problemen 13 km gedaan. En jong, dus kan veel! Maar ja, maak dat zo'n jongen maar eens wijs.
Tot 6 km liep hij met me mee, tot hij naar de wc ging. Marijn waren we toen al uit het oog verloren. Ik heb de hele weg eigenlijk lekker gelopen en ben niet gestopt, maar voelde wel een toenemend gevoel van warmte onder vooral mijn rechter voet. Mijn voet 'klauwen' onderweg hielp niet, het gevoel werd eerder erger. Had ik al eerder gehad, het gevoel dat je een blaar hebt. Eerder was dat achteraf niet echt het geval, maar nu dus wel. Een flinke blaar op de rechter voet, vlak onder de grote teen. Nog nooit gehad, weet nog niet hoe ik hier verder mee omga. Een pleister plakken? Insmeren met vaseline om wrijving tegen te gaan? Ook weer spannend, want zondag 27 september lopen we de 21 op Texel, startend vanaf de boot. 
 
Met 1.26 nog wat liep ik in Zaandam de snelste tijd sinds 2011.
Bij het kleding ophalen zag ik Dion zijn tas nog staan, terwijl Marijn appte dat hij al in het Dam tot Dampark stond, bij de 'drinks'.
Na tien minuten wachten besloot ik ook maar naar het park te gaan, omdat we daar met z'n drieën hadden afgesproken, maar ik kneep hem wel. Was Dion uitgestapt onderweg, hoe kwam hij dan in Zaandam? Wat moesten we dan doen? 
Marijn en ik besloten na een biertje naar de tasjesuitgifte te gaan, maar toen zag ik opeens Dion. Wat een opluchting! Hij vertelde dat hij door al het wc-bezoek onderweg laat was gefinished en ook nog eens verkeerd was gelopen. Het was hem niet meegevallen maar hij had het gered!
Uiteraard maakte ik direct een trio-na-afloop-foto! Hopelijk volgend jaar weer!
 
 
 
 
 
Dam tot damloop 2014: vuurdoop voor rechter voet
 
 
 
Ik kneep hem echt wel even voor mijn vijftiende Dam tot Damloop. Meer dan anders vroeg ik me af of het wel zou gaan lukken. De voorbereiding was weer naadje.
 
Waarom? In juni was ik geblesseerd geraakt. Naar later bleek was een belangrijke spier in mijn rechter voet geïrriteerd als gevolg van een lengteverschil tussen rechter en linker been. Normaal is het niet nodig dit beenlengteverschil te corrigeren, als dit minder dan 1 centimeter is, maar bij mij dus wel. Want mijn lichaam, legde de podotherapeut uit die ik raadpleegde, wil onwillekeurig toch recht lopen en mijn rechter voet trekt als het ware bij elke stap samen om het verschil te compenseren.
Uiteindelijk heeft een zooltje van 7mm dik in de rechter schoen het probleem opgelost. Althans, ik kon er dus laatst bij de triatlon van Abbekerk 5 km op lopen en later voor mezelf nog eens ruim 6 km. Gaf wel ietwat pijn in de rechter voet, maar dat herstelde zich snel. 
Maar dan nog, 16,1 km is andere koek. Dat was dus weer even spannend op zondag 21 september 2014... Zeker omdat ik na de triatlon bijna een week verkouden was en een laatste trainingsmogelijkheid daardoor was vervallen. Ik voelde me als iemand die het toneel op moet zonder mijn rol goed te hebben geleerd. Maar bedacht me ook dat dit een uitdaging was zoals ik wel vaker uitdagingen met succes was aangegaan. En wat bleek uit mijn eigen website? Eerdere jaren kwam het veel vaker voor dat ik me er 'niet klaar voor voelde'. Om blessures en andere redenen. Toch was het elke keer gelukt. Waarom zou het nu anders gaan?
 
De Texel Halve Marathon startnummers had ik voor de zekerheid vooraf toch maar verpatst, want 21 km, een week na de 16, dat leek me niet slim.
Maar de Damloop, al sinds 2007 met zoon Marijn, die wilde ik niet  missen.  De muziek, sfeer, prestatie, mensen om je heen, maken deze loop uniek. 
Dus hup, nieuwe schoenen aan (die nog maar net met 6 km ingelopen waren). Pleisters tegen het schuren van mijn t-shirt. Aspro Bruis tegen de psychische pijntjes. Vitargo energiedrank. Banaan vooraf. Gaan!
 
Marijn en ik waren prima op tijd, deden ons vaste warmlooprondje, maakten de traditionele vooraf-foto en wensten elkaar geluk toen het startschot was gevallen. Een paar honderd meter zag ik hem nog voor me, en toen was hij weg. 
In de IJ-tunnel - heerlijke percussiemeiden steevast rechts bij de ingang - profiteerde ik maximaal van de daling. En ik probeerde zo rustig mogelijk omhoog te gaan. De ventilatoren bij ingang en uitgang stonden op laag vermogen maar het voelde alsof er een 747 ging starten.
Eenmaal weer buiten was al snel duidelijk dat het warm zou worden tijdens het lopen. Ik nam dan ook elke douche die omwonenden hadden geïmproviseerd, elke spons die me werd aangeboden en elke beker water. Ik liep echt defensief, met de bedoeling de Damloop uit te lopen. In welke tijd was me om het even. 
Na 6, 7 km voelde ik mijn voet en werd het even spannend. Hoe zou dit verder gaan? Maar het werd niet erger, dus bij de 10 km kreeg ik al meer hoop. Zoals ik vaker heb meegemaakt bij langere lopen, werden mijn voetzolen enigszins gevoelloos en dat was in dit geval mooi meegenomen. Dus ik liet het maar zo: de pijn in mijn rechter voet was een soort kriebel. Als dat zo bleef zat ik goed.
Mijn snelheid, zag ik op mijn horloge, kwam niet vaak boven de 11 km per uur. Jammer dan. Ik gaf al snel de hoop op dat het 1 uur 20 of zelfs 1.25 kon worden. Onderweg zag ik mensen die het moeilijk hadden, en werd ik ingehaald door snelle lopers die later waren gestart. Ik maakte niet vaak mee, zoals vorige jaren wel het geval was, dat het lastig was een gaatje te vinden om rijen lopers voor me in te halen. Kon gewoon doorlopen. Blik op oneindig, verstand op nul, denk ik dan. Bij elke dj, of trommelband, stak ik mijn duim op. Veel muzikanten pauzeerden juist als ik passeerde, dat was jammer. En sommige brassbands maakten muziek, zo traag als ik op mijn uitvaart nog niet zou willen hebben. 'Lekker up-tempo nummertje', grapte ik tegen een passerende loopster.
High fives gaf ik wel, maar mijn tempo werd er niet hoger van. Tot en met de finish, in ruim 1 uur 33. Daar kwam ik tot de ontdekking dat mijn benen minder zwaar getroffen waren dan ik in vorige edities had gevoeld. Dat had ik anders verwacht met mijn gebrek aan training. Mijn rechter voet voelde aan alsof er een blaar onder mijn voorvoet zat, maar dat was niet zo. 
Met een biertje voor de Danone-tent in het Dam tot Dampark voelde ik me al snel een winnaar. Marijn 1.24, ik 1.33, het maakte mij niet uit.  Ik had het hem toch maar geflikt!
Eenmaal thuis voet in koud water en wat oefeningen. Maandag niet bijzonder stijf... Ik ben er weer!
 
 
 

Reactie?

Schrijf in het gastenboek

 of mail:

 molenaar@loopt.nl

 
 
 

 

 

 

      

Voor en na de loop....

Damloop 2013: warm na spannende inleiding
 
Een moment dat ons nog wel even zal heugen. Dat moment, een klein uur voor de start van onze Dam tot Damloop, waarop blijkt dat Marijn zijn startnummer nooit heeft ontvangen! Hij dacht dat ik het had meegenomen, zoals vroeger inderdaad gebeurde, maar tegenwoordig wordt het individueel opgestuurd. Ik als man die er prat op gaat niet in problemen maar in oplossingen te denken sta even paf.  Dit is niet meer tijdig op te lossen. 
Maar gelukkig zijn daar dan twee loopsters die alles hebben gehoord en vertellen dat op de onderste verdieping van het Koffiehuis tegenover Amsterdam CS, waarin we zoals gewoonlijk hebben afgesproken, de 'helpdesk' zit.
Met niet echt grote verwachtingen gaan we daarheen, maar wat blijkt? Ze kunnen daar direct zien dat de envelop naar die en die weg nummer 102-1 is verzonden, terwijl het 101-2 moest zijn (of was het andersom?). En ze verstrekken subiet een nood-startnummer! Topservice, zeg ik uit de grond van mijn hart.
Vaak ga ik naar een loopevenement met een bepaalde spanning. Maar nu was ik naar het station in Hoorn Kersenboogerd gelopen met uitsluitend het gevoel dat ik er zin in had. De Dam tot Damloop is het hoogtepunt van het jaar voor mij. Zó veel reuring, zó veel blije mensen onder deelnemers en toeschouwers, zo veel muziek en lol onderweg. Dat zie je nergens!
Ik had me goed voorbereid. Was niet te laat naar bed gegaan, had niet veel alcohol gedronken, had niet op zaterdag gelopen, maar op woensdag nog wel een kleine 10 km. Geen enkele indicatie dus dat het niet zou lukken deze dag.  Energiereep? Check! Energiedrank? Check! 
 
12 uur. We gaan ontspannen van start. In de IJ-tunnel loop ik al gauw uit op Marijn. Listig openingen zoekend, crowd-control! Onderweg in de tunnel zie ik een oude bekende, Theo de Boer. Hij begroet me uitbundig en op het moment dat ik zeg dat zijn neef Marijn achter me zit blijkt tot mijn verbazing dat deze vlak voor ons loopt. Helemaal niet in de gaten gehad dat hij degene was die Theo vlak voor mij had aangesproken! 
Marijn loopt vervolgens gestaag weg van me. Ik aanvaard het, heb het al moeilijk genoeg om in de  hitte die er hangt de tunnel weer uit te komen. Of zou het de luchtvochtigheid zijn? Staat de ventilatie uit? Dat belooft nog wat.
Even verderop moet ik even de struiken in voor een plasje, om er 200 meter verderop achter te komen dat om de hoek een keurig wc'tje met plaskruis staat.... Als je alles van tevoren weet....
 
Ik heb mijn eigen energiedrank  weer mee, dus het enige wat ik bij de verfrissingstalletjes af en toe neem is water. Bij de 10 km sta ik mezelf toe even te wandelen terwijl ik drink. Links en rechts zie en hoor ik ambulances, en zie ik lopers in zo'n goudblinkende warmhoudfolie op een stoel zitten of op een brancard liggen. Steeds kijk ik dan even of het niet Marijn is, maar gelukkig is dat nooit zo. Ik zie hem nergens meer.
We komen langs kroegjes waar ze hun eigen feestje vieren. Langs kinderen die een high five willen en krijgen. En langs een enkeling die met een hogedrukspuit op de milde stand een verfrissende waterdampwolk maakt waar ook ik graag doorheen loop, de armen gespreid. Want het is behoorlijk warm onderweg. Ik ben blij dat ik niet zoals sommigen twee of meer laagjes draag.
Bij de 11 km voel ik een krampscheut door mijn linker kuit gaan, de kuit die van tevoren al een beetje verdacht aanvoelde. Ik probeer zo ontspannen mogelijk te lopen, in de hoop dat het vanzelf weg zal gaan. Dat blijkt het geval. 
Ondertussen gaat alles eigenlijk wel goed. Elk punt dat ik ken als markant kom ik sneller tegen dan verwacht. Toch denk ik onderweg op grond van tussentijden dat ik op de 1.34 uit zal komen. 
Je staat er versteld van hoe langzaam je op sommige momenten loopt. Ik zie soms zomaar 10,7 km per uur op mijn horloge.
Tal van goede doelen kom je op zo'n loopje tegen. Spieren voor spieren, Warchild met een actie tegen huiselijk geweld en de stichting Hartekind zie ik en een shirtreclame met 'Elk mens is uniek. Elke tumor ook', wat ik wel heftig vond. Google leerde me dat het een actie van de Antoni van Leeuwenhoekfoundation is. Ook zie ik twee lui in 'Morphsuits', nauwsluitende pakjes die vrijwel het gehele lichaam inclusief gezicht bedekken en waar doorheen je kunt ademen en zelfs drinken. Ook voor een goed doel, maar wat wordt  mij onderweg niet duidelijk.
Veel respect heb ik voor de man die in een soort rugzak een klein kind met zich mee torst. Getuige een spandoek dat voor hem uit wordt gedragen voor Lopen voor het leven, of Leven voor Leven, dat zie ik zo gauw niet goed. Hij zweet zich kapot en krijgt veel applaus. Op het moment dat ik hem zie ben ik nog maar een paar honderd meter van de finish, en heb ik nog voldoende energie voor een eindsprint.
Marijn kom ik in het park tegen, hij blijkt zes minuten eerder te zijn gefinisht. Hij 1.23.20, ik 1.29.34. Mooie prestatie. We nemen er een biertje op!

 

Reactie?

Schrijf in het gastenboek

 of mail:

 molenaar@loopt.nl

 

 


Damloop 2012 bewijst:
Molenaar is weer vol inzetbaar


1.28, vier minuten langzamer dan vorig jaar maar minder dramatisch dan de 1.34 van 2000. Marijn: 1.22. Hee, was dat ooit niet andersom?

Elke keer let ik weer op de tijd, terwijl het me daar onderweg helemaal niet om gaat. Het gaat mij er dan vooral om of het lekker loopt. Dat was op 23 september 2012, tijdens mijn dertiende Dam tot Damloop, ook weer het geval. Zelfs beter dan menig ander keer, want pijn in mijn bovenbenen heb ik niet gevoeld. Wel even een gekke pijn in mijn rechter voetboog. Weer wat nieuws dacht ik, maar het was een paar kilometer verderop weer verdwenen. En het leidde mooi af van mijn zwakke plek: de kuiten. Want daar was ik ook dit keer niet gerust op. In de zomer was ik bij de fysiotherapeut geweest met iets wat kennelijk een melkzuurophoping was die niet spontaan verdween. Drie bezoekjes met massage en goede tips over warm-koudbehandeling, de kuitenwip en 'rustig aan weer opbouwen' later voelde ik dezelfde klacht aan de andere kuit. Daarvoor maar niet teruggegaan maar een tijdje rustig aan gedaan.
Ik had voor de Damloop alweer de Hemmer Omloop en de 1/8 triatlon zonder problemen gedaan en ook wel wat getraind, maar niet zo intensief en niet langer dan 10 km. Dus de 16 van de Damloop waren toch weer een uitdaging. Maar dat ben ik wel gewend: zo gaat het dus elk jaar lijkt wel. En vervolgens loopt het elk jaar goed af. Dus ik had er deze zondagmorgen toch wel vertrouwen in.
Alles liep zoals gepland. Alles mee wat ik nodig had. Marijn was op tijd, en na het inleveren van de tas voor Zaandam liepen we nog rustig een rondje in. Wat een rust. Dat is wel eens anders geweest.
Bij het inlopen van de IJ-tunnel staat een stel meiden achter hoge trommels het loperslegioen zo enthousiast ritmisch te begeleiden dat ik kippenvel krijg van mijn kruin tot over mijn rug. Ondertussen zie ik wel Marijn op links wegglippen, terwijl ik geblokt wordt door langzaam KLM-volk.
Ik zou hem pas weer zien in het zwembad waar we traditioneel de gepijnigde spieren loszwemmen.
Wat valt er te zeggen over de loop? Het was druk. Het was redelijk warm, maar gelukkig mooi weer. Er was voldoende afleiding met muziek, onder meer uit van die kleine autootjes waarvan sommige zo'n goede installatie hebben dat je op afstand zou zweren dat er echt een band staat te spelen.
Ik had mijn flesjes bij me met met Vitargo 'vloeibare brandstof', ik had een energiereep en een banaan genomen vooraf en ik liep mede daardoor (denk ik dan maar) lekker door. Alleen even onderweg gestopt bij een plaskruis.
Ook in de laatste kilometers geen centje pijn. Dat betekent volgens mij dat ik met een gerust hart kan beweren dat ik mijn blessure heb overwonnen en weer vol inzetbaar ben. Nu maar hopen dat ik voortaan aan de goede warmingup en de geregelde training denk en de boel niet weer forceer.

 

 

 

 

 

 

 

 

Damloop 2011: Petje op voor wolkbreuk


's Morgens lees je op Twitter dat iemand zich afvraagt wat ze met 40.000 mensen doen op het parcours van de Damtotdamloop als het gaat onweren. Ongerust check je Buienradar en inderdaad, er zijn buien met rode kruisjes in aantocht vanuit het westen richting oost. Ik vraag me af wat ik zou doen als ik onderweg ben en het gaat opeens bliksemen. Een veilig heenkomen zoeken zou het beste zijn, of minimaal ergens jezelf zo klein mogelijk maken terwijl je hurkt. Dat is het veiligst in open veld heb ik eens gelezen. Of zou ik bij iemand in de auto gaan zitten of in huis? Ik bedenk nog veel meer, maar dan wordt dit verhaal helemaal eindeloos. En we zijn nog niet eens gestart.

 

Voor vertrek thuis pak ik mijn tas in. Ik heb ik aan alles gedacht. Dacht ik. Achteraf blijk ik mijn gps-horloge te zijn vergeten. Maar daar staat tegenover dat ik mijn petje wel mee had. En die zou nog goed van pas komen.

Ik startte samen met zoon Marijn, in de hoop dat het dit keer wel zou lukken om samen te finishen, maar ik raakte hem in de IJ-tunnel al kwijt. Omdat ik betere crowd-control heb bij het lopen door zo'n mensenmassa, zei hij achteraf. Een mooie manier om nodeloos en energierovend zwalken tussen lopers door te betitelen!

Zaterdag had ik bewust geen looptraining gedaan. Alleen bodypump, maar zobdagochtend vroeg ik me werkelijk af of ik daar goed aan had gedaan. Ik voelde allerlei spieren. De spierpijn aan de achterkant en voorkant van mijn bovenbenen baarde me het meeste zorgen. Zou je dan niet extra snel verzuring krijgen onderweg, als die spieren al een slechte start hadden? Ik kon er niets meer aan doen, dus moest het maar afwachten.

Wat het weer onderweg betreft kan ik volstaan met de reeks: nat, natter, natst. Stel je een situatie voor waarbij het de hele loop droog blijft, met drie momenten waarop het gutst van de regen. Nou, de werkelijkheid was inderdaad zo, maar dan andersom. Ik heb het nog nooit zo heftig meegemaakt, met zelfs op enkele momenten donder én bliksem! Die zette niet door. Dankuwel, Donar.

Het was uiteindelijk een sport om plassen te ontwijken. Waarbij ik wel eens zulke grote sprongen moest maken dat ik bedacht dat dit zomaar tot een blessure kon leiden. Gelukkig kwam het niet zo ver.

Mede dankzij de zelfgemaakte energiedrank en de banaan en energiereep vooraf liep ik de hele rit als een ware Intercity: zonder te stoppen op tussenliggende stations. En de koeling was dus goed geregeld. Dankzij dat petje had ik geen last van water in mijn ogen, en het lijkt net of het minder hard regent als je zo'n afdakje hebt!

Het was weer een feest om mee te maken. Zo veel lopers, ik geniet ervan. Iedereen met zijn eigen gedachten, zijn eigen voorbereiding, zijn of haar eigen angsten. Voor mij was het de twaalfde keer. Eerder heb ik via Facebook verkondigd dat dit mijn tiende zou zijn, maar dat was aan de hand van het aantal medailles dat ik heb. In werkelijkheid was die van 2000 mijn eerste en die ging niet zo best. 1 uur 34 minuten. Dan is die 1.23.37 van vandaag, hoewel geen record, toch een mooie tijd.

Marijn kwam op 1.27 over de finish. Superprestatie! Dat geeft de burger moed om voorzichtig te denken aan een de Amsterdam halve marathon op 16 oktober. Marijn mag ook meedoen, maar weet niet of hij die uitnodiging aanneemt.

 

4000

 

Damloop 2010

Lekker gelopen ondankzij de trainer...


26e Dam tot Damloop 2010
Startnummer: 11934
Naam: Eric Molenaar
Woonplaats: Hoorn
Bedrijf: Noordhollands Dagblad

 

5 km
10 km
15 km
Netto tijd, 16,1 km
Snelheid

25:41
51:22
1:17:24
1:22:27
11,711 km/uur

 



Maarten Verbeeks training van de zaterdag ervoor was behoorlijk intensief, inclusief een serie knieheffen op de trap. Bang als ik was voor verzuring wilde ik het rustig aan doen, maar dat lukte dus even niet. Maarten zei dat de training juist gunstig zou zijn voor onze prestaties op de Damloop. Ik gaf hem het voordeel van de twijfel maar zei dat ik hem sowieso in mijn verslag zou vermelden. Bij deze.

Zoals uit de kop al blijkt ging het lekker. Tot en met kilometer 16 liep het (ik dus) zonder problemen en dat was een onverwacht genoegen. Met 1.22.27 was ik dan ook heel tevreden.
Uit de tijden per km bleek later dat ik ontzettend vlak heb gelopen. De omstandigheden waren ernaar.  Bewolkt, regen op til (en gelukkig niet op ons hoofd) en in de laatste kms tot Zaandam een frisse bries tegen. Goede koeling voor de motor dus. Het enige stuk waar het ronduit warm was, was in de IJ_tunnel. Loeiwarm zelfs, alsof de kachel aanstond. Toch was het daar dat ik achteraf gezien al voelde hoe de loop zou gaan. Ik liep daar zo lekker dat ik het gevoel had dat ik op een soort lopende band van asfalt stond en alleen maar mijn benen beurtelings hoefde op tillen om lekker tempo te maken. Voorbij het midden was dat natuurlijk wel even anders, maar met kleine pasjes omhoog was ik er eigenlijk uit voor ik het wist. Klaar voor de volgende fase, met in mijn achterhoofd de wijze les die ik ooit kreeg: als je de tunnel hebt gehad, heb je het ergste achter de rug. Dat had toen te maken met een kuitblessure, maar ook nu vond ik het wel fijn om te denken.

Opvallend deze editie: de vele bands, trommelaars, dweilorkesten en andere muziekmakers langs de route. Altijd wel ergens muziek in de buurt. Samen met die drommen mensen langs de kant die zwaaien, klepperen, lachen, proosten, toejuichen, fotograferen, filmen, hun hand opsteken voor een high five, sponsen, water en fruit uitdelen, spandoeken en borden hooghouden. Die 'nog een klein eindje' roepen als je net de IJ-tunnel uit bent. Die er met elkaar voor zorgen dat dit wat sfeer betreft de superleukste loop van het jaar is!

Ik hou van reuring, hoe meer mensen om me heen bij zo'n gelegenheid, des te beter ik me voel. Lekker rondkijken, af en toe een praatje maken, hardlopers zijn geen verkeerd volk. Ze kunnen je zelfs inspireren. Neem nou dat hertje met blonde krullen van Maandag, die ergens bij de zesde kilometer voorbijkwam met een vriendin of collega. Lichtvoetig zoals ik in mijn sportiefste dromen nog niet ben. Landend op de voorvoet, schijnbaar zonder moeite koers houdend, ik vind het knap. Ik ging achter hen lopen en deed een poging ook zo te gaan lopen, maar dat was tot mislukken gedoemd. Scheelt nogal wat kilo's maar ook moet je niet willen dat je je loopritme zo rigoureus aanpast. Dus hield ik het maar bij het gewone: schouders laag, zwaaien met die armen, knieën iets hoger heffen, licht voorover gebogen. Zonder het te weten was het Maandag-duo wel kilometers lang mijn haas, die mijn gemiddelde snelheid kilometers tot boven de 12 km hield. Jammer dat hte hertje na ruim tien kilometer bij haar vriendin bleef die het moeilijk had en tempo minderde, maar ja, je kunt niet alles hebben.

De laatste kilometers werden gekenmerkt door een frisse bries tegen. Op de dijk klampte ik als een loodsvisje traag voorbijkomende lopers aan, maar echt luw liep het ook in hun kielzog niet.
Een enkele keer kwam een snelle loper voorbij, soms met de armen plaatsmakend. Snijden is deze snelwegliefhebbers ook niet vreemd. Maar ik hield mijn goede humeur. Ik keek steeds uit naar Marijn, in de hoop dat we wellicht dit keer wel gezamenlijk over de finish kunnen gaan (zodat ik mijn blunder van eerder kan goedmaken, zie onder), maar ik zag hem niet. Hij had ook niet getraind en bleek vier minuten achter me te zitten.
Tot de giga eindsprint op de Peperstraat ging het lekker. Hoe is het mogelijk na een avond waarbij ik een afscheidsdiner van een collega met vier bier en een wijn had, en een korte nacht. Het is niet de eerste keer dat dit mij opvalt, bier en plezier zijn kennelijk een goede voorbereiding voor grote prestaties. Misschien vaker doen voor ik een loopje heb?

PS: de familieprestaties op een rij:

Mitchell Molenaar (neefje): 1.08.15!
Eric Molenaar: 1.22.27
Marijn Molenaar: 1.26.49

Rob en Mieke Molenaar (broer en schoonzus): 1.30.31

 

Dam tot dam by night mag blijven

 

Startnummer 63113
Naam Eric Molenaar
Woonplaats Noordhollands Dagblad
Afstand 10 Engelse Mijl by night businessloop individueel
Categorie 1617e Buss
Totaal plaats 1617e van 4488 finishers
Snelheid 11,052 km/uur
Netto tijd 1:27:22
Netto tussentijden (verschil)
2,5 km 12:43
5 km 25:39 (25:39)
7,5 km 39:27
10 km 53:22 (27:43)
12,5 km 1:07:31
15 km 1:21:50 (28:28)

 

 

Geen nieuwskop, maar een wenskop boven dit verhaal.
Ik liep in de schemering, die gelukkig toch nog viel, uiteindelijk geen wereldtijd. Sterker, alleen in 2000 liep ik langzamer.... Na een snel begin viel ik sterker terug dan in vorige jaren, maar daar staat tegenover dat ik ditmaal tot aan de eindstreep superlekker heb gelopen. En waar gaat het nou eigenlijk om? Het is ook meteen een prettige bevestiging dat mijn kuitblessure als genezen kan worden beschouwd.

 


Afbeelding uit filmpje op site Noordhollands Dagblad


Foto Startpagina

En wat een feest zeg, dat lopen 'by night'. Helaas was het eerste uur niet echt 'night', dus wat mij betreft mag het wel iets later beginnen. Als de voortekenen niet bedriegen was deze eerste en unieke Dam tot Dam by night niet de laatste, want de directeur van Le Champion was behoorlijk veelzeggend zonder veel te zeggen tijdens de reportage op rtvnh. Wat wil je: 25.000 mensen, bijna allemaal in hetzelfde blauwe, van organisatiewege verstrekte jubileumshirt, die de grootste lol hebben op hun voettocht langs ontelbare lichtjes, muzikanten, danseressen, applausgevers en andere vrolijke lieden. Lustige lopers (m/v, maar vooral veel v), met op hun rug kreten als ´Just do it´, ´eat my dust´en ´Survival of the fastest´.

 

Hoewel ik het prima vind als ik me lekker alleen voorbereid op de start van zo'n grote loop - dat soms zelfs liever heb - ging ik ditmaal vanaf het NS-station naar het startvak in gezelschap van Maarten Verbeek, Hanneke van Wijk en Connie Vertegaal. Simon Rumping was er ook, maar die moest een half uur later starten. In het vak kwamen we nog Marcel Vermeulen tegen. Gezellig allemaal, maar gevolg was wel dat ik wel kletste maar niet inliep. Wat maakt het uit, dacht ik. Ik ga gewoon rustig beginnen, da's ook warmlopen. Warm was het toch wel, hoewel het nu, tegen 19 uur, iets leek af te koelen.

Seintje

Een prestatiestreven had ik niet, heb ik eigenlijk nooit. Uitlopen zou al prachtig zijn, omdat ik al sinds mei dit jaar geen 16 km had gelopen. Eerder op de dag had ik thuis nog wel even een paar kilometer met de hond gejogd. Om mijn lichaam een seintje te geven dat er iets te gebeuren stond, zoals fysio Jeroen Ooievaar dat uitdrukt, en om de doorbloeding in mijn kuiten op gang te brengen. De afgelopen tijd voelde mijn linker kuit toch een beetje merkwaardig aan. Dat zal wel psychisch zijn, maar dat weet je dus maar nooit.
De hele dag heb ik ook bewust voldoende water gedronken. Nadeel is wel dat je vlak voor de start dan nog even nodig naar de wc moet. En die staan niet in de startvakken. Gelukkig mocht ik van een vriendelijke champion-vrijwilligster even uit het startvak naar de biobox. Ze bleef zelfs wachten bij de opening die we even in het hek hadden gemaakt. Net op tijd kon ik invoegen, toen de inhoud van ons vak langzaam naar de start bewoog. Het grote moment was daar. Hoe zou dit gaan?
Aan  het begin van de IJ-tunnel stond een zestal meiden (misschien stond er ook een jongen, maar die viel mij dan niet op) op trommels te slaan met een passie die in de hele tunnel doorgalmde. Kippenvel! Het was een opmaat naar een Damloop die naar mijn mening een van de leukste was. Qua sfeer, toeschouwers, muziek en kippenvelgevoelens. En dat kwam mooi uit, want het was voor de organisatie van Le Champion de 25e, maar voor mij m'n tiende!

Pompende house

Na de tunnel voor de zoveelste keer door het omgeploegde landschap waar ze bezig zijn met de snelweg, nou ja, ik geloof dat het afrit S116 van de ringweg is. Hoe veel jaar duurt dat hier al? Onvoorstelbaar! Afdalend naar de Nieuwe Purmerweg zie je wel dat  er iets tot stand komt, er is een fraaie asfaltrotonde gemaakt, maar toch.
Opvallend was de verschijning van een muziekmaker op het moment dat het geluid van de vorige net was uitgestorven. Zou dat bewust zo gepland zijn? Trommels, een draaiorgel, een xylofoonorkest, een dweilorkest, drive-in dj's met pompende house of top-40-klanken, het live optreden van een groep bij een feest in de Circuswijk, streetdance, ghettoblasters, we zijn zo'n beetje aan alles voorbij gegaan. Publiek stond, danste, klapte, fotografeerde, lachte, riep, je kwam ogen tekort. Er waren ook veel kunstige lichtjes.Van de speciale hardlooplampionnen langs de Buiksloterdijk tot het huis met de kerstman en al zijn verlichte kerstversieringen. En ondertussen bleef je maar doorlopen. Af en toe klapte ik ook maar eens in mijn handen, om die lui langs de kant voor hun prestaties te bedanken. Dit is toch wel bijzonder, realiseerde ik me. Als bijdrage aan de feestvreugde had ik zelf twee gele knipperlichtjes voorop en een rood knipperlichtbandje achter. Regelmatig deed ik zoals zoveel een high five met kinderen die langs de kant stonden en soms luid telden hoeveel lopers hun hand al hadden aangetikt.
Ondertussen vergat je bijna dat je liep. Hoewel, iets voor de helft, op de Kadoelenweg, meende ik een krampachtige pijn in mijn rechter kuit te voelen opkomen. De angst sloeg mij toch even om het hart. Zoals ik in juni in Medemblik volkomen onverwacht door een opkomende kramp werd geveld die een spierscheurinkje bleek te zijn, zo zou dat hier ook kunnen gebeuren. De grote angst van een voormalig geblesseerde. Hoe kwam je hier in godsnaam in Zaandam als je niet meer kon dan wandelen?

Brandstof

Zo ontspannen mogelijk liep ik door, proberend aan andere dingen te denken, want stel dat iets gebeurt waar je bang voor bent omdat je er zo bang voor bent. Het zou zomaar kunnen. Misschien denk ik wel te veel.


Afbeelding uit filmpje op site Noordhollands Dagblad

 

Gelukkig kon ik mijn zinnen verzetten en zoals zo vaak verdween het pijntje of de gedachte daaraan. Vaak komt er wel rond de 13 km een spierprotest uit mijn bovenbenen, maar dat bleef ditmaal uit. Zou dat soms mede komen door die Vitargo energiedrank die ik voor mezelf maak? Het is altijd een heel gedoe met poeder dat slecht oplost, en het spul kleeft ook nog, maar ik heb al eens eerder gemerkt dat het wel een supergoeie uitwerking heeft. Af en toe een slokje onderweg geeft domweg energie. Vloeibare brandstof, zeg ik altijd maar. Elke keer dat ik het gebruikte kreeg ik op een gegeven moment het gevoel dat lopen niet meer is dan: lekker doorgaan en wachten tot je er bent. Dit keer was dat dus alweer zo.

Bijzonder was de 'Lunarglide, aangeboden door Nike', een reclameobject dat je bijna attractie kan noemen. Zie de foto bovenin. Verwijzend naar de nieuwste schoen van dat merk was het een doordachte constructie met stellages vol gele lampen aan weerszijden van de weg, die al van verre in een bepaald patroon aanzwellend en dovend en met mantra-achtige muziek de lopers 'lokte'. Tussen de stellages waren verlichte zwartwitposters van juichende mensen en sporters aangebracht. Een bijzondere, bijna vervreemdende ervaring, nog versterkt door wat mij een bloemengeur leek. Kan me niet voorstellen dat die geur toeval was. Hier was over nagedacht. Zou wel willen weten wat de gedachte er achter is, word ik hier psychisch rijp gemaakt voor het kopen van een schoen die elke prestatieloop tot een gewichtloze ruimtewandeling maakt?

 

Laserlicht

Die laatste kilometers, aangemoedigd door tallozen en kijkend naar al die licht- en andere creaties bij de huizen, gingen beter dan ooit tevoren. De invallende duisternis maakte het heel speciaal, vooral omdat je aandacht als vanzelf 'dichtbij' bleef. In de Zaandamse laatste kilometer groette ik nog collega Peter Beudeker in het voorbijgaan, bij wijze van aanmoediging.

Ontspannen lopend, mijn duimen opstekend naar de fotografen van Startpagina, legde ik de laatste honderden meters af richting een finish met groene laserlichteffecten. Een feestelijke entourage die paste bij een jubileumloop die ook wat mij betreft als gedenkwaardig in de boeken kan worden bijgeschreven.

 

 

Reactie?

Schrijf in het gastenboek

 of mail:

 molenaar@loopt.nl

 

 

Damloop 21 september 2008: druk, druk, druk

 

 

Druk. dat is wat me opviel bij de Dam tot Damloop editie 2008. Nou loop ik alweer een tijdje mee, maar meestal kon ik in vorige edities redelijk op tijd een gaatje vinden. Kon ik tussen lopers door zonder al te veel tijdrovende zigzaggen. Dit keer leek het wel drukker.

Hoe dat kan? Het ligt niet aan het tijdstip waarop ik startte. Dat was net als vorige keren redelijk vooraan in de businessloop. Dit keer zelfs in de eerste groep.
Verder waren er, voor het eerst volgens mij, bordjes langs de route die 'langzaam rechts' en 'snelle lopers links' aangaven. Maar de uitwerking was regelmatig dat een breed front bezit had genomen van het parcours, waar je links en soms zelfs rechts voorbij kon. Of niet. Dat hing dus van de smalte van het pad en breedte van het front af. 'Langzaam rechts' betekent dat wandelaars, die je al na twee kilometer aantreft, de eerste rij rechts vormen. De hele langzame moeten daar natuurlijk voorbij, de middenmoters vormen al inhalend de volgende twee rijen. Tel daarbij op de bedrijfsgenoten die het leuk vinden om tijdens het lopen 'vier op een rij' te spelen en de rechte lijn of iets wat er op lijkt is een illusie.

Niet piepen

Moet je maar niet aan de Damloop meedoen, hoor ik iemand zeggen, en dat is ook zo. Ik moet ook niet klagen want ik verheug me juist zo op die drukte. Het is pas echt druk als je de 16,1 km aflegt zonder dat je voeten de grond raken. Misschien is dat volgend jaar het geval, want voor de 25e keer willen ze dan de limiet van 35.000 laten vallen en iedereen die dat wil laten meedoen. Het lijkt onmogelijk, maar wie weet.
Terug naar de Damloop. Want die liep ik in 1 uur 21 en al het voorgaande was natuurlijk een smoes om te verklaren dat ik twee minuten langzamer liep dan in 2007, haha. Ik was in het inspirerende gezelschap van mijn zoon Marijn, die een nieuw pr vestigde met 1.17 nogwat.

Warmtestuwing?

We hadden allebei niet veel last van de hitte, en ik was dan ook verbaasd om achteraf te horen dat er zeventien mensen naar het ziekenhuis waren gebracht vanwege 'warmtestuwing'. Het zou me niet verbazen als daar lopers tussen zitten die de dag ervoor en zondag zelf te weinig hebben gedronken (water dan). En er waren er ook die te veel kleding aan hadden, zelfs een persoon verkleed in een warm hondenpak die voor het blindegeleidenhondenfonds liep. Dat moet er een van de 17 geweest zijn, want even na de tunnel, dus na een kleine twee kilometer, zag ik die al uitgeput sjokken.
Wat ik ook tegenkwam was een fietsende cameraman. Van Runners TV legde hij uit. Bezig met een sfeerimpressie. Aha. Ben erg benieuwd, want zijn lens wees schuin omhoog, maar waarschijnlijk draaide hij nog niet.

Geintje

Even over de helft kwam ons een ambulance achterop. Een sirene die plots angstaanjagend versnelt. Rechts houden, wordt er geroepen, en op een enkeling na zwenkt de meute inderdaad naar rechts. Als de ambulance voorbij is zie ik een uitnodigend vrij wegdeel. Terwijl ik gretig begin in te halen roep ik 'Blijf rechts!', enin het voorbijgaan 'geintje!'

Ik heb deze Dam tot Damloop heerlijk vlak gelopen. Geen enkele keer gestopt. Af en toe water aangenomen, ook al had ik zelf flesjes. Heuvelop de korte pas, heuvelaf lange halen met een minimum aan grondcontact. Af en toe lekker om me heen gekeken en mensen langs de route bestudeerd, net of ik overal supporters vermoedde. Leidde ook mooi af. Jammer dat je of en toe in zo'n sigarettenrookwolk liep, maar ja. 't Is niet anders.
Zoon Marijn kwam me halverwege voorbij. Hij zei iets over doping, omdat ik net een slok nam van mijn Vitargo sportdrank, die ik 's morgens trouwens ook voor hem had gemaakt. Gelijke kansen, belangrijk tussen vader en zoon. Hij - 'helemaaaal niet getraind' - liep heel soepel. Ik probeerde hem nog even bij te houden maar binnen de kortste keren zag ik hem al niet meer. Dat gaf ook wel een bepaalde bevrijding. Achter me waren geen mensen meer van wie het me veel uitmaakte of ze me inhaalden.

Plassen?

Versnellen zat er niet in. Ik had al vrij snel last van het gevoel dat ik moest plassen. Ik heb het tot na de finish uitgesteld, maar vroeg me wel af of ik niet lekkerder had gelopen als ik meteen achter een boom was gaan staan.
Ook opvallend: in de laatste fase minder gevoel in mijn voorvoeten, vooral rechts. Ik weet dat mijn botten daar vlak bij (boven) de voetzool zitten. Misschien knellen ze zenuwen af en is het raadzaam eens een inlegzooltje te laten aanmeten.
Gelukkig had ik een singlet aan, geen groter shirt of jasje. Dat weet ik inmiddels wel: je draagt gauw te veel. De luchtige kleding kwam goed van pas in de warmte die zich af en toe deed gelden.

 

 

 

Reactie?

Schrijf in het gastenboek

 of mail:

 molenaar@loopt.nl

 

 

Startnummer 10131
Naam Eric Molenaar
Woonplaats Noordhollands Dagblad
Afstand 10 Engelse Mijl businessloop recreatie individueel
Categorie BussR
Totaal plaats 4049 / 19282
Categorie plaats 3762
Snelheid 11,865 km/uur
Netto tijd 1:21:23
Netto tussentijden (verschil)
2,5 kilometer 13:15
5 kilometer 25:45 (25:45)
7,5 kilometer 38:05
10 kilometer 50:48 (25:03)
12,5 kilometer 1:03:25
15 kilometer 1:16:16 (25:28)

 

 

Startnummer 4710

 

 

Naam

Marijn Molenaar

Woonplaats

Hoorn

Afstand

10 Engelse Mijl trimloop

Categorie

Mrecr

Totaal plaats

640 / 7837

Categorie plaats

596

Snelheid

12,467 km/uur

Netto tijd

1:17:27

Netto tussentijden (verschil)

2,5 kilometer

13:52

5 kilometer

26:10 (26:10)

7,5 kilometer

37:51

10 kilometer

49:36 (23:26)

12,5 kilometer

1:01:07

15 kilometer

1:12:41 (23:05)

 

 

 


Klik op de afbeelding voor een kaart met route

 

Damloop 23 september 2007

  

Sommige foto's zeggen meer dan duizend woorden

Daar loopt Marijn, juichend, ogenschijnlijk nog fris, op 500 meter voor de finish van de toch wel zware Dam tot Damloop 2007.
Linksachter nummer 27893. Op een paar meter afstand, het gelaat getekend door een laatste krachtsinspanning, pogend zijn zoon bij te benen. Even niet gedacht aan de fotograaf.
Niks juichen. Aanpoten. Stoempen. Sleuren. Te vroeg, ik denk 300 meter voor de finish, zou ik beginnen met een eindsprint. Terwijl ik bedacht dat Marijn me nog aan alle kanten voorbij kon gaan zette ik nog eens aan. En eindelijk over de finishmat wist ik dat ik het had gered. Met twee seconden verschil: ik 1:19:56, hij 1:19:58.
Even naar adem happen. Molenaar versus Molenaar: 2-2. Marijn de kerstcross en Egmond Halve Marathon, ik de 21 km Stoomtramloop en nu de Dam tot Dam. 
Marijn nam het sportief op.

Bijna vier minuten sneller dan vorig jaar, de snelste tijd sinds het absolute record van 2001 (1.19.21), en dat in de warmte van deze dag. Er zouden 37 mensen met klachten door de hitte worden afgevoerd naar het ziekenhuis. Ik had het wel warm, maar had vooraf voldoende gedronken. En omdat ik kort geleden had gelezen dat het afvoeren van warmte in dit soort gevallen het lichaam meer energie kost dan de voortbeweging besteedde ik extra aandacht aan de koeling. En pakte dus ook alle douches die bereidwillige aanwonenden via tuinslangen op de voorbijlopers richtten.

 

De verder omstandigheden waren redelijk gelijk aan andere jaren. Druk, maar niet te. Al moest ik me inhouden met zigzaggend inhalen.
Nieuw was ditmaal de inzet van Liftoff, het energietablet waarover ik eerder schreef. Maar voor de gelijke kansen had ik Marijn ook zo'n tablet gegeven. En we hadden allebei een banaan.
De hele weg waren hij en ik stuivertje aan het wisselen. De eerste kilometers gingen we gelijk op. Maar op de tien kilometer lag ik 13 seconden voor, op de 12,5 kilometer zelfs 14, maar een kilometer verder kwam hij me voorbij. Hoe dat mogelijk is? Op de 15 kilometer zat ik 7 seconden achter hem. Maar binnen een kilometer had ik hem ingehaald. Zeg nooit nooit. Ben benieuwd hoe de volgende loop gaat.

 

Startnummer 27893
Naam Eric Molenaar
Woonplaats HDC Media
Afstand 10 Engelse Mijl businessloop recreatie individueel
Categorie BussR
Totaal plaats 2410 / 19282
Categorie plaats 2219
Snelheid 12,080 km/uur
Netto tijd 1:19:56
Netto tussentijden (verschil)
3 kilometer 15:50
5 kilometer 25:23 (25:23)
7,5 kilometer 37:25
10 kilometer 49:58 (24:35)
12,5 kilometer 1:02:47
15 kilometer 1:15:10 (25:12)
Uw relatieve finishpositie in het totale deelnemersveld van de 10 Engelse Mijl businessloop recreatie individueel:


 

 



 

 

 

 

 

 
keyword ranking tools

 

Damloop 17 september 2006

 

Startnummer 7899

 

Naam

Eric Molenaar

Woonplaats

Noordhollands Dagblad

Afstand

10 Engelse Mijl businessloop recreatie individueel

Categorie

BussR

Totaal plaats

3528 / 12630

Categorie plaats

3528 / 12630

Snelheid

11,541 km/uur

5 kilometer

24:37 (24:37)

10 kilometer

51:05 (26:28)

15 kilometer

1:18:13 (27:08)

Netto tijd

1:23:40

Uw relatieve finishpositie in het totale deelnemersveld van de 10 Engelse Mijl businessloop recreatie individueel:

 

Nog even niet cashen wat ik
in vijf weken heb verdiend

De dam tot damloop, die wil je niet missen. Dat is een feest. Vooral als je van veel mensen houdt, zoals ik. Te veel bestaat niet. Voor de start, onderweg, na afloop, ik kijk mijn ogen uit. Hoewel, onderweg wil ik nog wel eens met mijn blik op oneindig belanden. Autopilot, ofwel cruise-control, de ideale geestestoestand voor iemand die relaxed wil lopen.

En relaxed lopen, dat was ik van plan. Eigenlijk voor het eerst in zeven achtereenvolgende keren was ik niet nerveus voor aanvang. En dat terwijl ik vrijwel nooit een duurloop van langer dan tien kilometer doe. Maar ik ontleende veel rust aan het feit dat ik na de zomervakantie ruim vijf kilo ben afgevallen (ja, dankzij S.B. te S.). Dat loopt letterlijk én figuurlijk lichter. Eigenlijk wilde ik deze dag dus 'cashen' wat ik in vijf weken  heb verdiend door matig, maar gezond en gevarieerd te eten. Maar het zou anders uitpakken.

Pistoletje

De voorbereiding week niet af van wat ik gewend ben: goede nachtrust, ontbijt (vijfde weekmenu zaterdag; pistoletje, gekookt ei en jus d'orange), kopje koffie. Een uur van tevoren een energiereep (je moet toch ergens je extra brandstof vandaan halen) en een flesje water.
Vlotte rit naar Zaandam en pendelen naar Amsterdam. Sneller dan gedacht beland ik in het startvak. De warming up doe ik dan ook maar in het achterste deel daarvan, door wat rondjes te rennen, waarna ik alle relevante spieren rek. Uiteraard ook de aanhechting van de pees die over mijn linker heup loopt, idiotius tibialis noem ik die altijd maar. Die voelt wel eens wat pijnlijk aan, wat voor het eerst optrad in 2000 en af en toe terugkeert.


Foto Rogier Etman


Na de start neem ik de tunnel iets te snel. Overmoed? Waarschijnlijk doordat ik vroeger gestart ben (12.40 uur) en de ruimte daardoor veel groter is dan vorige jaren. Daardoor word ik niet 'tegengehouden', en dat wreekt zich als ik vanuit de tunnel weer de helling op moet. Zwetend probeer ik mijn ademhaling weer in een redelijk ritme te krijgen.

Snoephartjes

Omdat het weer erg meevalt (warm, maar niet te warm, licht bewolkt) staan er ook veel mensen langs de route.


Foto Rogier Etman

Het valt me op dat er veel etenswaren worden uitgedeeld. Ik zie stukjes banaan, sinaasappel, maar ook stroopwafels, fruitkoeken en snoephartjes. Uiteraard neem ik niets aan. Deze jongen heeft namelijk zijn brandstof al binnen en loopt verder op water uit zijn flesjesgordel. Een blik op mijn gps-horloge leert dat ik net iets boven de vijf minuten per kilometer zit. Gaat lekker zo.


Foto Rogier Etman

Na een kilometer of vijf worden we tot mijn verrassing door een langwerpig hok geleid dat het fietspad overkapt. Binnen is het donker, en je moet proberen met de hele meute binnen twee rode lichtbanen te blijven en elkaar niet te hinderen, ook al zie je vrijwel niets. Behalve dan laserlichtreclame voor de samenwerking tussen Nike en I-Pod, waarmee je je je 'run' kunt 'tunen'. De reclamecapsule is voor mijn gevoel zeker vijftig meter lang. Hoe verzinnen ze het. Het is niet te hopen dat meer bedrijven straks op deze manier reclame mogen maken. Nike-Ipod zien we vijf kilometer verderop terug, nu met een professionele dj-toren en muziek die nét even te hard staat.

Levenslied

Over muziek gesproken. Langs de lijn blijkt er een voorliefde te bestaan voor 'Met die handjes de lucht in' of nog erger: levensliederen. Logisch, die toeschouwers hebben hun eigen feestje, maar hoe zal ik het zeggen... qua lopen geeft het mij persoonlijk niet de gewenste stimulans. Dat is wel even anders in het park bij de Circusbuurt. Onder het motto Je Buurt Maak Je Zelf, of zoiets, staat daar zo'n Antilliaanse trommel- en percussieband te spelen of de vonken er van af spatten. Nog tientallen meters verderop voel ik de energie nawerken. En op drie, vier kilometer voor de finish staat er nog een. Super! Ik weet zeker dat ik een stuk sneller zou lopen als er meer van die bandjes langs de kant staan te trommelen. Neem een Ipod, hoor ik sommigen al zeggen. Maar dat is toch even heel wat anders!

Trouwens, toeschouwers kunnen je ook vleugels geven. Links en rechts zie je bordjes waar mensen met naam en toenaam worden aangemoedigd en ik zie ook een keer een vertederend tafereel van een peuter die met een brede glimlach zijn vader ziet naderen (die trouwens vervolgens aan hèm vraagt hoe het met hem gaat). Zelf heb ik nauwelijks bekenden hier, dus is het een aangename verrassing toen ik mijn naam hoor roepen en Joyce Kras van de Loopgroep Hoorn in de berm zie zwaaien. Kijk, daar kun je dan weer even op teren!

Even verderop kom ik een man tegen met een enorme vlag aan een stok op zijn schouder. De vlag sleept over de grond en het is een geluk dat er geen wind staat. Alweer zo'n anti-aids-vlag? Merkwaardige Japanse tekens schreeuwen om uitleg. Hij zegt, als ik het goed verstaan heb, dat het om het beeldmerk van Nippon Express gaat, die onder andere Canon importeert. Aha, Canon, dát merk ken ik wel. ,,Ja'', grijnst hij. ,,Het is weer eens wat anders dan shirtreclame en het levert veel meer publiciteit op, ook van de media.''



Inmiddels zijn we alweer lang en breed in Zaandam. De laatste drie kilometer. Het lijkt echt wel sneller te gaan. Ik voel mijn rechter bovenbeen een beetje, maar niets om ongerust over te zijn. Ook de laatste kilometer gaat zonder enig probleem en ik weet er zelfs nog een sprint uit te persen.

1,23.40 geeft mijn horloge aan. Ik zou zweren dat het anderhalve minuut sneller was dan vorige keer, maar het blijkt als ik het thuis nakijk weer een minuut langzamer dan 2004 (2005 ging iets sneller). Terwijl het voor mijn gevoel zo goed ging! Raadsels...

Op een aantal kilometerpunten heb ik het horloge de tijd laten vastleggen.

1 km (waarschijnlijk niet correct weergegeven wegens tunnel) 4,18.
3 km totaal 14,33. De computer heeft kennelijk via de satellietstand uitgerekend waar ik ben. Dat lijkt er meer op, maar het lijkt toch wat sneller dan gewenst te gaan.
4 km 19,33 (kilometertijd dus 5 minuten)
5 km 24,37. Vanaf hier blijf ik boven de 5 minuten per kilometer.
7 km 35,02 (twee kilometer in 10,26)
8 km in 40,23 (laptijd 5,20)
9 km in 45,41
10 km in 51,05 (laptijd 5.24)
13 km in 1.07 uur (drie km in 16,14)
14 km in 1,12.38 (laptijd 5,20)
15 km in 1,18.13 (lap 5,35)
16,1 km in 1.23.40 (lap van 1090 meter in 5.22)


Als dat geen tweeling is: Ingeborg (l) en Jorrunn Gerritsen uit Zaandam finishen gelijk met mij. Ze hebben er vijftien minuten langer over gedaan.

 

 

 Startnummer 14412
Naam E. Molenaar
Woonplaats Noordhollands Dagblad
Afstand 10 Engelse Mijl businessloop recreatie individueel
Categorie BussR
Totaal plaats 2483 / 10156
Categorie plaats 2483 / 10156
Snelheid 11,747 km/uur
5 kilometer 25:06 (25:06)
10 kilometer 51:20 (26:14)
15 kilometer 1:16:58 (25:38)
Netto tijd 1:22:12

 

Een traditie is doorbroken (zie verderop het verhaal over de editie 2004). Op 18 september is een betere tijd geboekt dan vorig jaar! En het moet gezegd, het liep gesmeerd!

Zenuwen voor de zesde - volstrekt misplaatst


Zucht zucht zucht, het is om gek van te worden. De zesde dam tot dam en nóg zenuwachtig!
Pijntjes vooraf, heup, kuit, knieen, en ik heb weer eens niet voldoende op langere afstanden getraind. Maar die training van gisteren had ik beter kunnen laten, want ik ben zo stijf als een plank. Kortom, van die dingen.

Voorbereiding als gewoonlijk. Op tijd er uit, spullen liggen al klaar, ontbijt en daarna koffie voor het opwekken van de eventuele stoelgang. Want die moet mij niet in Amsterdam nog eens lastig komen vallen. En voldoende water drinken.

Met de trein, krentenbol en banaan eten, keurig op tijd, tas naar de vrachtwagen brengen en voor
 het eerst in al die jaren tijd nemen voor een knappe warming-up. Onder het spoorwegviaduct door is bij het IJ alle rust van de wereld.
 Dat heb ik voor mezelf wel geleerd. De spieren opwarmen en de belangrijkste rekoefeningen doen, kuiten diep en oppervlakkig, bovenbeenspieren, achterbeenspieren, 'zijkantspieren', plus de gewrichten van heupen en schouders soepel draaien. Geeft niet alleen wat meer soepelheid maar is ook psychisch interessant. Een andere theorie is dat je gewoon langzaam start en op die manier eerst warm draait, maar goed, dat is persoonlijk. En
 als ik te weinig tijd heb omarm ik die mogelijkheid als prima oplossing. Maar nu dus
 niet. Want ik wil die stijfheid kwijt.

Recordhoudster

Na de start en een blik op startschotlosser en wereldrecordhoudster op de marathon, Paula Radcliffe, die in rust toch mooier is dan als ze op
 een finish afstuift, de IJ-tunnel in. Voorbij het midden begint een helling die ook na de tunnel blijft doorgaan en wel veel steiler lijkt dan ik gewend ben. Typisch! tZal wel verbeelding zijn. Ik vraag me af of ik niet te hard ga.
Even verderop zal blijken dat ik ondanks de drukte aan het begin mijn vijf-minuten-per-kilometertempo
al te pakken heb. Van daaruit wil ik verder bouwen, kijken of ik dat vast kan houden, want de afgelopen jaren ben ik steeds een minuut langzamer geworden op die dam tot dam en die vervelende traditie wilde ik eigenlijk doorbreken. Maar ik houd er rekening mee dat het toch iets van 1 uur 23 wordt, waar het vorig jaar nog 1.22.40 was.

Hesje aan

 Het is nog behoorlijk warm. Ik zie iemand lopen met een loopjasje en daaroverheen een veiligheidshesje van ik meen de provincie Noord-Holland. Onder dat jasje zal ook nog wel een shirt zitten. Lijkt me verschrikkelijk heet. Ik vind mijn Loopgroep
Hoorn shirt al meer dan genoeg. Het 'ken nèt' met de warmte, en gelukkig word het halverwege iets koeler.
Op ongeveer vijf kilometer, ik heb dan ruim 25 minuten gelopen, hoor ik achter me twee jongens tegen elkaar zeggen dat ze nu op twintig minuten zitten. Dat is snel, denk ik, maar ze komen niet voorbij, dus ze zullen zich wel hebben vergist.

Er loopt van alles rond, slank, dik, groot, klein. Ook iemand in een hardloopbroekje dat verdacht veel op een slip lijkt en ook nog eens in haar naad kruipt, zodat het net lijkt of ze met blote billen loopt. Ja, dan krijg je wel opmerkingen. Ze is wel snel trouwens, misschien toch wel een goeie tactiek zo'n broek? Nee, dank je.

Wandelaars

Volgens mij waren er al op zes kilometer de eerste wandelaars in beeld. Je moet er toch niet aan denken dat je zo'n tocht op die manier moet volbrengen. In elk geval lopen die lui behoorlijk in de weg, soms moet je er in de berm langs en dan maar hopen dat daar geen gaten in de grond zitten, anders mag je ernaast gaan wandelen.
 Ik probeer niet te veel te zigzaggen, maar vaart inhouden is ook niet prettig, dus soms moet je wat. Onderweg hoor ik een vrouw zeggen dat haar gsm afging maar dat ze het niet het moment vond om op te nemen. Waarom ze hem dan meeheeft, vraag ik me af. Maar ik mag eigenlijk niks zeggen want vorig jaar had ik er ook een mee. En nam onderweg nog op ook. Zal er ook wel merkwaardig hebben uitgezien.


Het valt me trouwens mee hoeveel mensen er overal langs de kant staan en hoeveel muziek er is en hoeveel spandoeken er hangen. Veel meer dan normaal, en absoluut een stimulans. Al betekent het ook dat er veel meer momenten zijn dat je van deze en gene sigarettenrook inademt, wat een stuk minder stimulerend is.

Water drink ik uit de meegebrachte flesjes, ik wil proberen niet te stoppen bij de drankstalletjes, maar soepel door te blijven draaien. Daar heb ik ook wel eens anders over gedacht, maar nu dus niet. Op de 10 kilometer zit ik op iets van 51 minuut zoveel. Eigenlijk moet ik sneller als ik naar de 1 uur 20 wil kruipen, denk ik bij mezelf. Maar ja, je wilt niet het risico van verzuring lopen.


Twee keer komen er met vliegende vaart en gierende sirenes ambulances voorbij, een keer zelfs met motorrijders ervoor. Altijd een beklemmend idee dat ergens in die
menigte kennelijk iemand in nood is. Loper? Toeschouwer? Het lijkt dan opeens wel een stuk stiller onder de lopers om je heen.
Op het fietspad langs een snelweg zie ik een loper ondersteboven gaan, nadat hij is gestruikeld over een verhoging in het wegdek die door een boomwortel is ontstaan. Hij breekt zijn val ogenschijnlijk soepel, rolt om zijn as half de berm in, staat op en loopt verder alsof er niets is gebeurd, met een paar strohalmen als stille getuigen op zijn shirt.
Even verderop zit een loper met bloed in zijn gezicht in de berm, somber voor zich uitkijkend, overduidelijk balend over zijn pech. Ook hij is vanmorgen vast vol goede moed van huis gegaan en had zich er iets heel anders van voorgesteld.

Hamer

Na dertien km zal de man met de hamer komen, verwacht ik. Maar in plaats daarvan ga ik na 12 km juist meer met de armen zwaaien en grotere stappen nemen. De verwachte inzinking wegens gebrek aan kilometers in de benen blijft uit. Waar ik vroeger met benen als stokken de bocht inging naar de een na laatste brug, stoof ik nu links en
rechts mensen inhalend verder. Tot en met de finish, zonder ook maar eenmaal te stoppen. 1.22.12. Ik was blij.


Achter de finish is het een hel voor claustrofobische mensen. Daar word je bijna opgetild tussen de voortschuifelende uithijgers. Mij blijkt eens te meer dat ik absoluut geen mensenvrees heb. Vinden anderen de Dam tot Damloop te massaal, ik
geniet er van!
Samen met Ruudje G., die achteraf zelfs langzamer blijkt te hebben gelopen dan ik, werk ik het vaste ritueel af. Naar het zwembad, beetje spartelen, douchen en fris en fruitig naar de Ahold-tent waar we elk jaar weer - met dank aan JWK - geëerde gasten zijn. Leve AH!
 Maar eerst spreken we nog een meisje uit Almere dat haar voeten zit te verzorgen bij het zwembad. Die blijkt de laatste acht kilometer op blote voeten
 te hebben afgelegd. Acht! Kilometer! Op blote voeten!
Onvoorstelbaar, ik kijk nog eens goed naar die voeten. Er zitten kanjers van blaren op de hiel, maar op de voeten niet meer dan een paar schaafwondjes op een paar tenen. Anderhalf uur had ze er over gedaan, dus nog redelijk snel ook. Nivea in de tas en welgemoed vertrekken de dames. Zo zie je maar weer. Iedereen loopt zijn eigen race.

 

 

Reactie?

Schrijf in het gastenboek

 of mail:

 molenaar@loopt.nl


BR>

 

-------------------

Editie 2004:

Langzaam = lekker ?

(2000-2004: 1,34.51; 1.19,21; 1.20,37; 1.21; 1.22,40.)

Vijf jaar Dam tot Damloop. De afronding van dit lustrum bevestigt mijn gevoel van de afgelopen jaren. Elk jaar loop ik bij verschillende gelegenheden een minuut langzamer! Niet dat ik nou zo onwijs hard train, maar toch ook niet weinig. En inclusief tempoloopjes, intervalletjes, rammelen en duurloop, dus eigenlijk met alles wat een gemiddelde loper sneller moet maken. Mij niet dus. Aan de andere kant valt me wel op dat het steeds makkelijker lijkt te gaan. Geen benen als stokken meer die alles eruit persen in de laatste van de zestien kilometers, maar gewoon ontspannen doorlopen tot en met de Molenaar-eigen eindsprint. Dat is toch ook wel wat waard. Langzaam is lekker, kennelijk. Ben ik lui? Kan zijn, maar de prestatiedrang blijft knagen. Ojee, ik zit in de overgang.

Neem nou die vijfde DtD. Zondag 19 september 2004, prachtig weer, iets warmer dan ideaal. Mijn nachtrust was helaas wat minder, na een zware maaltijd met tagliatelle en zalm. Ik had het recept speciaal gekozen vanwege licht verteerbaar, pasta en gezondheid, maar de saus was veel vetter dan goed is voor een mens, dus handig was het niet. Gelukkig is 's morgens mijn maag weer tot rust gekomen. Qua eten en stoelgang is de voorbereiding goed. Gewoon ontbijt, veel water, onderweg krentenbol en banaan. In de trein ontmoet ik Ton Bevelander uit Purmerend, die ook voor het Noordhollands Dagblad meeloopt. Ton is mountainbiker en doet voor zover ik begrijp ook nogal heftig aan spinning, dus conditie heeft hij. Maar hardlopen doet hij nog maar kort, uitgedaagd door Jeannette Jansen, die zelf uiteindelijk door een blessure niet kan meelopen.
Tons hardloopschoenen zijn oogverblindend wit, een maand geleden speciaal voor dit doel aangeschaft. Hebben duidelijk nog niet veel kilometers afgelegd. Een paar loopjes van ruim tien kilometer, vertelt Ton. Blond, sympathiek, goedgebouwd, goedlachs. Geen spoor van zenuwen. Hoe was ik zelf bij mijn debuut? Slechte nacht gehad, vaak wakker, heupblessure, grieperig gevoel. Ik liep toen dankzij de prima sfeer als vanzelf, net binnen 1 uur 35, maar zo relaxed als Ton werd ik pas jaren later. Als ik het al ooit was.

Geheim wapen

Ton heeft voor zover ik die dag kan zien één geheim wapen: een banaan. En die eet hij niet een uur van tevoren, zoals ik, maar vlak voor de start. Anders krijg je pap in de benen,verklaart hij als we op het terras van het Noordhollands Koffiehuis achterlijk lang op de koffie moeten wachten. Ik schud mijn hoofd, terwijl ik precies een uur voor de start aan mijn Powerbar begin, een merkwaardige bruine plak zonder vet, maar vol met complexe koolhydraten, speciaal voor langdurige energie. Ik heb altijd begrepen dat koolhydraten even tijd nodig hebben om als brandstof door het lichaam te kunnen worden aangesproken. En dat je vlak voor de start niet meer moet eten, omdat het voedsel dan onverteerd in je maag achterblijft. Je lichaam heeft dan tenslotte wel wat anders te doen. Ton kent minder theorie, Ton put uit zijn eigen ervaring. Zelf weten, denk ik. Ieder zijn meug.

Pasta op bed

Aan de terrastafel zit ook Sun Walenkamp met vriendin. Sun is ook al een beginner. Hij mag Jeannettes startnummer gebruiken omdat hij anders veel verder achterin bij de recreanten had moeten starten. De mazzelaar heeft een pasta-ontbijt op bed gekregen, en put verder kracht uit een fles verdunde AA-drank of iets dergelijks. Als we op de Prins Hendrikkade klaar zijn voor de start en onze tassen bij de dames hebben ingeleverd, die zich straks per trein naar Zaandam zullen spoeden, verdwijnt Sun het startvak in. Hij gaat zo ver mogelijk naar voren om zo min mogelijk mensen voor zich te hebben. Ik zou hem niet meer zien...
Eric (l) en Ton, klaar voor de start

Zelf bezoek ik nog even een plaskruis in het startvak en wandel vervolgens samen met Ton naar voren, met de meute mee als het startvak voor ons is vrijgekomen. Onderwijl geef ik hem aanwijzingen. Dat hij niet te snel moet beginnen, maar even rustig in zijn ritme moet komen. En dat hij moet oppassen voor sommige dranghekken, omdat die verraderlijke pootjes hebben. En dat hij moet proberen te anticiperen op de bewegingen van lopers vóór hem, om van ontstane gaten te kunnen profiteren zonder al te veel te moeten zigzaggen. Van die dingen. Want Molenaar is ervaren, en Bevelander een beginner, en je moet mekaar een beetje helpen nietwaar. Ton is een dankbare luisteraar.
De start is er, en we laten onze horloges ook starten, terwijl we over de piepende matten gaan. Ik wissel nog een paar woorden met Ton, maar besluit vervolgens mijn eigen tempo te gaan lopen en wens hem succes. Vervolgens zet ik aan, en hoop voor hem dat hij het een beetje vol zal houden.

Zwaartekracht

Alle punten waar ik langskom zijn bekend. De IJ-tunnel in, profiteren van de zwaartekracht, het ritmische handgeklap van de duizenden lopers om me heen. Dan de helling, niet te grote stappen nemen. Amsterdam-Noord, dat ons welkom heet met applaudisserende mensen op het viaduct en langs de kant. De eerste van vele wolken tabaksrook dringt mijn neusgaten in. Ik kom een bekende tegen, Trees Konijn uit Wijdewormer, 52, krantenbezorgster, moeder van zes kinderen. Over haar schreef ik bijna een jaar geleden dat 'Bij sommige mensen alles vanzelf lijkt te gaan'. Dat was in de reeks van negentien wekelijkse pagina's die ik maakte ter begeleiding van het Start to Run project van de krant. Trees is namelijk natuurtalent. Ze doet het rustig aan. Haar zoon loopt achter haar, die was gisteravond nog naar de kermis in De Rijp geweest en 'dus' niet helemaal fit, vertelt ze. Knap dat hij toch nog gestart is, vind ik, en neem afscheid, want ik voel een versnelling opkomen. Ontspannen loop ik door, genietend, om me heen kijkend. Langs het BP-station waar alwéér die leuke xylofoonband staat. En ook nu klap ik in mijn handen om ze te bedanken.

Telefoon!

We naderen de haakse bocht richting Buiksloterdijk. Mijn mobiele telefoon gaat. Jeannette vraagt hoe het gaat. Prima zeg ik, en meld dat ik de vier kilometer ben gepasseerd, nog binnen de twintig minuten. Dus dat gaat goed. Ze belt later nog wel zegt ze, en ik vind het prima, maar vraag of dat na de finish mag. Want praten is niet zo'n probleem, maar dat bellen brengt je wel uit je balans. Concentreren maar weer. Dat dijkie is wel een van de leukste stukken. Veel mensen langs de kant in het gras, altijd enthousiast, spandoeken en complimenten voor wildvreemden. Veel applaus, hoe houden ze het vol.
Muziek is er ook.
Ik hoor om de dertig seconden een ander deuntje, dus er blijft er helaas niet echt een hangen. Waterposten mijd ik zorgvuldig, heb geen zin in onderbrekingen van het ritme, neem af en toe een spuitje uit mijn eigen flesjes.

Zilverfolie

Verheugd constateer ik dat alle spieren zich koest houden. Geen problemen. Ik laat mijn schouders nog eens nadrukkelijk hangen, zwaai met mijn onderarmen zoals het me is geleerd en kijk naar de mensen om me heen. Ik word ingehaald, maar haal zelf ook veel mensen in. De eerste wandelaars-tegen-wil-en-dank heb ik al gezien, evenals lopers die in zilverfolie tegen afkoeling bij de EHBO-post zitten. Wat zou er zijn? Spierproblemen? Hartklachten? De meeste zien er niet onmachtig uit. Ik raas door bochten, loop af en toe half door bermen waar hopelijk geen gaten zitten, om kluitjes lopers voorbij te komen. Na een kilometer of tien merk ik dat ik de vijf minuten per kilometer niet volhoud. Een halve minuut zit ik er al overheen. Dat wordt dus geen 1.20, denk ik bij mezelf. Of ik moet later nog wat kunnen aanzetten. Hup Eric, zegt iemand langs de kant en ik kijk om, maar het is niet voor mij. Toch beeld ik me in dat het wel een bekende van me was. Goh, wat leuk dat hij hier helemaal heen is gekomen om me aan te moedigen, denk ik. En probeer er extra energie uit te putten, maar dat wil toch niet lukken. Ik ben wel goed, maar niet gek. Dus begin ik in een ellenlange mensensliert, maar toch alleen, aan het laatste lange stuk voor we de bebouwde kom van Zaandam betreden. Ondertussen is Trees Konijn me al voorbij geglipt, dat is dus toch een dieseltje.

Lichtvoetig

Hier flitste ik ooit soepel met een S-bochtje langs Lizzy Mestrini, die geflankeerd door haar Theo haar eerste Dam tot Dam liep en al eerder was gestart. Ik heb nu niet dezelfde lichtvoetigheid op dat punt, maar het lijkt er wel op. Dus ontspannen doorgaan maar. Kilometer twaalf, dertien, veertien. Nog maar twee kilometer denk ik opgewonden, maar tegelijk maan ik mezelf tot kalmte. Twee kilometer is niet niks, en aan een eindsprint moet je pas na de 15 km denken, prent ik me in. In Zaandam zelf is het altijd een feest om te lopen, zoveel mensen langs de kant, zoveel muziek, zoveel aanmoedigingen. Genoeg afleiding. Ik neem een bidon aan, een mooie gele. Ik zie het logo: Van Dam tot Dam 2004. Ik overweeg hem te houden, maar geef hem verderop toch af. Dom dom dom, het zou een leuk souvenir zijn geweest. En zuurverdiend.
Eindelijk echt een toeschouwer die me kent en herkent: Nel Scholtz, redactiesecretaresse. Leuk! Even later kom ik NHD'er Stef Winter uit Heerhugowaard tegen, die heftig bezweet 'helemaal stuk' zit, maar toch aanzet om met mij mee het laatste stuk te lopen. We gaan de bocht om, en nog een, en de brug op. Ik hoor de speaker, maar ik weet dat dat verraderlijk is, omdat je niet zo dichtbij bent als je denkt. En inderdaad, 500 meter staat op een bordje. Het is bijna niet te geloven dat je nog maar op de helft van die laatste kilometer ben. 400 Meter, het schiet niet op. Maar als je de laatste bocht voorbij bent weet je: nog even omhoog en dan één stuk naar beneden, waar de finish uitnodigend op jou wacht. Hier kun je aanzetten, de sprint in de benen, misschien red ik het nog binnen 1.20 of 1.21 denk ik. Weet ik veel.


Deelnemer 14192 ruikt de stal...

Dan ben je er. De gsm uit de houder en bellen maar: ,,Klaar!'', meld ik triomfantelijk. Of ik Ton nog gezien heb. Nee, al sinds vlak na de start niet zeg ik, en ik schat bij mezelf dat hij tien, vijftien minuten later binnen zal komen.
Eenmaal door de finish, met alweer een medaille (wanneer bedenken ze eens iets nuttigs?), kom ik de supporters tegen. Zoals verwacht is daar nog niemand van de lopers met wie ik ben gestart. Dus als Jeannette zegt dat Ton al binnen is denk ik eerst dat ik haar verkeerd versta. Maar het is waar: de debutant heeft een tijd van nog geen 1.19 gelopen. Hoe doet ie dat? Ja, hij is nog jong, is mijn eerste reactie. Maar meneer oogt wel jong, maar is 43, een jaar jonger dan ik. Knap hoor. Als we later met een biertje (of twee, drie, vier) in de altijd gastvrije Aholdtent staan, maakt Ton niet de indruk dat het een afmattende ervaring was. Wel dat het een leuke was. En gelijk heeft hij.

Ook Sun blijkt lekker te hebben gelopen: 1.34.58. Dus moet ik hem ergens voorbij zijn gegaan, net als Ton mij voorbij is gegaan. Geen idee waar dat was. Bestudering van de uitslag leert mij dat Ton het 5 km-punt passeerde op 4 minuut 23, terwijl ik 4 minuut 29 liet noteren. Hij moet me zijn gepasseerd vlak na mijn telefoongesprek. Op 10 kilometer zat hij op 48.55 en ik op 50.31.
Later, op mijn werk, krijg ik van collega's keer op keer de belangstellende vraag hoe het ging. Met bijna zonder pauze de vraag welke tijd ik gelopen heb. 1.22.40 zeg ik dan lichtelijk beschaamd. Want ik heb het relaas gelezen van een collega die voor de krant meeliep. Marco van Nek. Liep hem in 1 uur 2, punt 34. En durft te beweren dat zestien kilometer ,,eigenlijk het maximum is dat je voluit in het rood kunt lopen, zonder dat je zorgvuldig op je krachtenverdeling moet letten.'' Ja, Marco, die is even lekker. Ik doe niks anders dan opletten! O wacht eens, zou dat het zijn? Let ik te veel op?
De volgende dag, als Marco's verhaal in de krant staat, loop ik verend naar het station. Geen centje pijn, mijn benen voelen sterk. Ik ben blij met mijn prestatie. Want het is míjn prestatie. En ooit, ooit komt er een moment dat ik niet meer naar die tijd kijk.

Denk ik.

     

   
De beloning!  


Ton nadert finish...  

          
 

Reactie?

Schrijf in het gastenboek

 of mail:

 molenaar@loopt.nl

 

-------------------

Editie 2001:

 

Natte krant wordt kievit
in Dam tot Damloop

Zondag 23 september 2001. Als ik zeg dat ik er een heel jaar naar toegeleefd heb lieg ik niet. Want de vorige Dam tot Damloop was dramatisch verlopen; heel veel zat tegen en ik mocht nog blij zijn met mijn 1 uur 34 minuten. Maar ik wist toen al dat ik sneller moest kunnen. Dus ging ik dit keer weg voor 1.25.
Al snel zag ik dat ik steeds onder de vijf minuten per kilometer liep. Dat zou uiteindelijk 1.20 betekenen! Zoals ik van mezelf gewend ben liep ik heel vlak constant hetzelfde tempo. Al na vijf kilometer lag ik een minuut voor op schema en dat zou zo blijven.

Altijd goed toeven bij Ahold: v.l.n.r. Aad de Heus, Bert Kramer, Nelly Kempenaar, Eric Molenaar, Simon Rumping, Wally Joris, Leo, onbekend en Maarten Verbeek.

Zeker drie keer heb ik gedacht aan de raadgeving van loopgroeptrainer Bram Pannekoek, die tijdens de eerste training dat ik hem meemaakte al had gezegd dat ik niet al te rechtop moest lopen. En inderdaad, of het tussen de oren zit of niet, het ging daadwerkelijk soepeler als ik mijn bovenlichaam wat naar voren boog. Niet alleen qua bovenbenen, maar vooral ook in mijn bovenarmen en schouders, die een van mijn zwakke plekken vormen (vaak te gespannen)..
Afijn, zo liep ik gestaag zigzaggend mensen in te halen. Onvoorstelbaar trouwens dat je vlak voor iemand langs kunt gaan zonder dat die continue malende benen elkaar raken.
Soms kwamen er wat fanatiekelingen langs die luidkeels Links Voorbij, Links Voorbij riepen. Toen ze een paar langzame linkslopers herinnerden aan de afspraak dat langzaam lopen rechts moest gebeuren reageerden de aangesprokenen met: 'Voor jou zeker!' Gezellige jongens! Zeker door hun baas ingeschreven...
 Wat ik wel jammer vond waren de vele rokers onder het aanmoedigend publiek. Niet dat ik nou zo fanatiek anti ben, maar zouden die rokers wel weten hoe lang zo'n wolk uitgeblazen rook blijft hangen op het parcours?
Eigenlijk heb ik helemaal geen moeite gedaan voor het reguleren van mijn ademhaling. Niks geen stappen tellen per ademtocht, maar als vanzelf al snel in een lekker ritme.
Van tevoren had ik natuurlijk genoeg water gedronken, maar het valt niet mee maat te houden. Je wilt niet tijdens de loop langs de kant moeten voor een plaspauze, maar je moet toch ook voldoende drinken. Dus, ondanks het feit dat ik voor de start nog even opgelucht in een plakruis stond - fantastische uitvinding trouwens - moest ik na een kilometer of tien alsnog de berm in.
 Nou ja, in elk geval heb ik geen tijd verloren met drinken want vanuit mijn fonkelnieuwe heupgordel met flesjes kon ik drinken tijdens het lopen, terwijl het mij uitkwam. Het pakken en wegstoppen van die aerodynamische flesjes uit hun elastieken vakjes is tijdens het lopen nog een vak apart, maar het beviel me prima.
Onderweg leek het wat betreft aanmoedigingen en muzikale uitingen wel wat rustiger dan vorig jaar. Of zou het zijn omdat het vorig jaar allemaal nieuw was en ik er al een beetje aan gewend ben geraakt? Gewend aan de flitsende xylofoonband bij het BP-station. Aan die bomvolle kroeg waar iedereen vroeg in de middag al uitbundig aan het bier zit? Aan die mensen in hun voortuinen met die uitnodigend ontkurkte grote flessen wijn? Het was nu in elk geval een stuk beter weer dan vorig jaar.
 Maar waar waren de bananen?
Vorig jaar liep ik als een natte krant, door blessures, slecht slapen, niet lekker, kortom: tussen de oren. Ik liep toen 1 uur en 34 minuten.
Dit jaar liep ik zo gestaag als een trein en zo licht als een kievit, ondanks een blaar op tien kilometer (nieuwe schoenen....), in 1.19.21.
Als dat met die progressie zo doorgaat, en waarom niet, loop ik de zestien in 2006 in vier minuten. Daar kunnen die Kenianen dan een puntje aan zuigen, haha!


ERIC MOLENAAR

Laatste wijziging op: 23-09-2017 17:39