Eindsprint!
Misstap blijft niet zonder gevolgen

Wieringermeer, 8 november 2009: 10 kilometer Dijkgatsboscross.

 Het ging eigenlijk net lekker, ik voelde macht, toen het misging. Het zal na ruim vier kilometer zijn geweest toen mijn linker voet plotseling wegzwikte. En niet zo zuinig ook, ik had het gevoel dat ik mijn zool compleet had kunnen zien. Maar ik keek niet. Ik gaf een brul. Geen vloek, maar een soort rauwe kreet. Direct gevolgd door de hardop gesproken wens 'Als dat maar goed gaat'. 

Want ik wist bijna zeker dat dit niet zonder gevolgen zou blijven. Dus ik liep door terwijl ik de pijn afwachtte. Maar die kwam niet, dus ik kreeg hoop dat ik misschien het eerste van drie rondjes zou kunnen afmaken voor ik moest uitstappen. Ik hoopte dat de doorbloeding of zo nog iets kon herstellen.
Gaandeweg vroeg ik me af of ik zo'n mazzel kon hebben dat het met een sisser zou aflopen.

Valse start

De start was al een beetje vals geweest. 's Morgens had ik na lang wikken en wegen de cross in het Dijkgatsbos verkozen boven de Eenhoornloop van mijn eigen Loopgroep Hoorn, die ik elk jaar doe. Weer eens wat anders, dacht ik. En ik had wel weer eens zin in een crossje. Mijn eerste van het seizoen.
Ik nam mijn stoere New Balance crossschoenen mee, want ik had in het fotoalbum op de site van av wieringermeer gezien dat het overal op het parcours zacht en zelfs drassig zou zijn. Dan heb je geen demping nodig, maar klauwen!
Ik was dit keer eens ruim op tijd van huis gegaan, kon een half uur van tevoren aanwezig zijn voor inschrijven en warmlopen. Maar het zou anders lopen. Ik had niet de routebeschrijving opgezocht, maar het adres onthouden. Noorderdijkweg 27a. Mijn navigatie in de auto bracht me bij jachthaven De Dikke Bries, maar de gewenste bestemming had ik, hoewel die aardige ingeblikte dame dat zei mooi niet bereikt. Geen loper te zien. Ik rijd een keer om het bos heen, rijd een keer terug, spreek een loper aan, die me weer naar de Sluitgatweg stuurt en kom uiteindelijk een wandelaar tegen die zegt dat ik compleet bij het verkeerde bos zit! Ik cirkel namelijk om het Robbenoordbos, maar moet bij het Dijkgatsbos zijn. Toch al gauw een kilometer zuidelijker als het niet meer is!
Afijn, ik had rijdend in zuidelijke richting de moed al bijna opgegeven toen ik aan de vele geparkeerde auto's zag waar ik moest zijn. Ondertussen was het tegen half twaalf, terwijl om kwart voor twaalf de start zou zijn. Naar de wc, inschrijven, Lange broek en jas uit, crossschoenen aan, warm lopen ho maar, ik was al blij dat de start acht minuten werd uitgesteld omdat de voorgaande cross (dames, 6 km) nog niet klaar was.

 Aanwijzingen

Nog net kon ik een paar rondjes met andere deelnemers meehobbelen op een grasveldje om nog de illusie van warmlopen te krijgen. Vlak voor de start sprak ik Ina Swinkels nog, mijn loopjuf van de zaterdag, die net haar 6 km achter de rug had, (waar ze met 28.46 eerste van de zeven in haar leeftijdscategorie was geworden). Zij vertelde me dat het parcours vooral in het begin drassig was en dat ik links moest houden en bij de boomstammen rechts. Als ik dat maar onthoud, dacht ik nog toen we werden weggeschoten. Ik startte te snel, vreesde ik, maar in zo'n meute gaat dat als vanzelf.
Ina's beschrijving klopte precies, dus ik kon mooi voorkomen dat ik direct al door een paar modderplassen zou stampen. Hoewel je met deze schoenen de verleiding daartoe maar moeilijk kunt weerstaan. Je voelt je onoverwinnelijk, kunt er ook hele scherpe draaien mee maken als er onverwacht een modderbad opduikt.
Lekker hoor, crossen. Spannend. Steeds op het laatste moment beslissen of je links of rechts om een zwakke plek heengaat. Waar je zult springen als er boomstammen over het pad liggen. Er zat ook nog een mooie greppel in die je met een welgemikt sprongetje moest nemen. Had ik de eerste kilometers moeite mijn ademhaling in het gareel te krijgen, na een kleine twintig minuten zat ik zoals gewoonlijk in het ritme.

Pineut

Tot ik dus door een of andere boomwortel mijn voet naar binnen voelde klappen.  Ik beschik over sterke enkels, mag ik wel zeggen na ongeschonden meedoen aan tal van crossjes en mijn ervaring met het lopen op zachte en onregelmatige ondergronden. Maar nu was ik toch de pineut.
Hoewel? Ik kon gewoon doorlopen. Een nieuwe ronde langs drassig gebied, over een heuveltje, van een muurtje, over een bruggetje. Terwijl ik af en toe door iemand ingehaald werd, onder wie de latere winnaar Michiel de Ruiter die een onvoorstelbare snelheid ontwikkelde en mij na 34 minuten passeerde terwijl hij op de finish afging en ik nog bijna vier kilometer moest.
Maar ik haalde zelf ook een paar mensen in, zoals Ton Swart uit Wervershoof, waar ik eerst een tijd achter liep, starend naar zijn afgezakte geelzwarte voetbalsokken.
Hij was degene die ,,Voorzichtig!'' riep, toen hij achter zich hoorde hoe ik misstapte. In de laatste ronde zwikte diezelfde voet trouwens weer om. Minder zwaar, maar toch. Kennelijk ging de vermoeidheid meespreken. Ik vloekte binnensmonds (hoewel, er kan een woordje ontsnapt zijn). Zouden die crossschoenen soms minder stabiel zijn dan mijn normale hardloopschoenen? Zal toch niet? Ik nam me maar weer eens voor thuis als de boel genezen is regelmatig op een been te gaan staan. Daar worden je enkels beresterk van. Had ik dat maar eerder gedaan...

Aanmoediging

In mijn laatste ronde zag ik de mensen die fanatiek de Hera-deelnemers hadden aangemoedigd richting finish wandelen. Kennelijk waren alle Heragangers al voorbij.  Selina en Esther van Crosscircuit.nl, die ik bij de inschrijving kort sprak, stonden ook nu weer langs de route de lopers aan te moedigen. Hun kreten zoals ‘Ziet er goed uit!’ toveren altijd een glimlach op mijn gezicht. 'Hee Eric, blij dat je het juiste bos gevonden hebt', riep een van hen nu gevat. Ik neem de laatste bocht, zet een eindsprint in omdat ik meen iemand achter me te horen en finish in 53.37. Ik ontvang een blik erwtensoep, waar ik eigenlijk op een beker water had gehoopt. Het is weer gelukt. Lekker gelopen! Nu maar afwachten hoe het verder gaat met mijn enkel, want uit ervaring van heel lang geleden weet ik dat het zomaar 's avonds kan verhevigen.

 PS: door allerlei afspraken en verplichtingen kon ik de enkel niet eerder koelen dan 's avonds 11 uur. Gaandeweg de middag en avond werd de enkel zoals ik al vreesde inderdaad stijver en pijnlijker. Heb 's avonds na koeling een elastische kous aangetrokken en mijn voeteneind verhoogd om eventuele zwelling binnen de perken te houden. Maandag lijkt het mee te vallen. Is wel pijnlijk, maar niet gezwollen en kan er als ik door de eerste stijfheid heen ben redelijk mee wandelen. Rustig aan maar en even niet hardlopen. De volgende cross is pas over twee weken..... 22 november, SAV, Bovenkarspel.

PPS: Dinsdag is de pijn al behoorlijk afgenomen. Yes!

Reactie? Schrijf in het gastenboek  of mail:  molenaar@loopt.nl

Je hebt er geen weet van, maar zo loop je dus de 10 km in dat bos. In rood de eerste kilometer, later in de race krijg je er op die plek gratis een lusje bij...

keyword ranking tools