Reactie? Schrijf in het gastenboek  of mail:  molenaar@loopt.nl

Bovenkarspel, 23 november 2008. Waarom is een cross zo leuk? Vergelijk het met spelevaren of wildwaterkanoën. Allebei leuk, maar dat ruige geeft net die extra kick. Moet je natuurlijk wel goed materiaal hebben. Vorig jaar bij de Kerstcross liep ik op de gloednieuwe blitse New Balance RX1441AT crossschoenen die ik had gekocht een heftige kuitblessure op. Nu pas, bij de SAV-cross in Bovenkarspel, kwamen ze weer uit de doos. Als dat maar goed ging... Rupsbanden Ik kon in elk geval niet zeggen dat ik ze niet nodig had. Dat er sneeuw zou vallen was voorspeld, maar in Hoorn lag niets en ik had dan ook niet verwacht dat ik voorbij Hoogkarspel zo'n beetje rupsbanden nodig zou hebben. De combinatie van sneeuw, dooi en modder zou het lopen op gewone loopschoenen tot een hachelijke onderneming maken. En ik weet waarover ik het heb, want ik kan me het gevoel van dat glibberen op die gewone schoenen moeiteloos voor de geest halen. Ploeteren was het, bewust niet te veel kracht zettend om overeind te blijven. Nu was alles anders. Nu zou ik grip hebben, maar hoe zou het met mijn kuiten gaan? Na mijn herstel begin dit jaar liet ik mijn 'landingstechniek' bestuderen bij Runnersworld Hoorn, waar ik de schoenen kocht. De theorie was dat het ontbreken van anti-pronatie in de crossschoen – het ingebouwde 'blok' aan de binnenkant van de loopschoen dat voorkomt dat je voet te ver doorzwikt bij de landing – misschien de reden was. Maar dat was niet waarschijnlijk, omdat dit blok vooral op verharde weg nuttig is. Immers, op grasland of modder zwikken je voeten toch al alle kanten uit. Er was eigenlijk weinig veronrustends te zien op de video. Toch kreeg ik vrijblijvend inlegzolen mee om te proberen, maar die voelden niet goed bij de voetboog. En ik kwam te hoog in de schoen te zitten, waardoor mijn hiel heen en weer schoof, dus ik besloot vanmorgen toch maar zonder inlegzolen te gaan lopen. Spannend. Was het de goden verzoeken? We zouden wel zien, het zijn drie ronden van drie km, dus zodra ik onraad bespeurde kon ik altijd nog onderweg uitstappen.

Dubbel tarief

Bij de inschrijving in de SAV-kantine betaalde ik het dubbele tarief. Omdat ik vorig jaar mijn geld niet kon vinden en van die aardige dames tóch mocht meedoen. Ja, je kunt zeggen wat je wilt van een Molenaar, maar eerlijk is-ie wel!

Onderweg naar de start, terwijl ik met Lou Coevert bespreek dat het toch behoorlijk koud is, zie ik Roy Gorres meelopen tussen de dames van de 6 km. Ik vraag me al af waarom hij de 9 niet doet, maar hoor later dat hij aan het inlopen was. Als ik dat zelf vervolgens ook ga doen, voelt het niet verkeerd. Beetje instabiel in mijn rechter enkel, maar dat kan ook verbeelding zijn. Wel is direct duidelijk dat de waterdichte crossschoenen bijna onmisbaar zijn, met al die modder. Ook ben ik blij dat ik de bijbehorende slobkousjes er aan heb geritst, zodat er minder troep in mijn schoenen kan belanden. Helaas blijken die hoesjes niet echt waterdicht, maar je kunt niet alles hebben en gelukkig heb ik het op tijd door.

Ik spreek een vrouw die net terug is en vraag of ze nog tips heeft. De belangrijkste is dat ik moet oppassen bij 'die greppel'. Ik ken het parcours, dus weet dat ze de geul overdwars bedoelt die je tegenkomt op driekwart. Zelf was ze daar uitgegleden, vertelt ze, en met een blik op de lengte van mijn benen geeft ze het advies dat ik het beste kan springen. Bedankt!

Vlak voor de start spreek ik een man die dezelfde schoenen heeft als ik. Ik vertel maar niet dat ik er vorig jaar een blessure mee opliep, maar prijs ons gelukkig met de noppenzool in deze barre omstandigheden.

Na de start gaan we eerst een rondje om de tent, wat een probaat middel blijkt te zijn om een verkeersinfarct op het naburige bruggetje te voorkomen. Goed bedacht! Ik laat me meeslepen met de meute die het pad verlaat en de rechte lijn verkiest over een grasveldje, maar daar blijken zulke diepe, met water gevulde gaten verstopt te zitten dat ik besluit die de volgende keer te mijden. Bij mijn voet voel ik nattigheid, geen slimme zet zo in het begin, maar het is gelukkig niet al te erg.

Ik vrees dat ik te snel ben gestart. En ik moet nog 2,5 maal 3 km! Iets rustiger aan dan maar. Versnellen kan altijd nog. Het is één groot modderspoor waar we lopen. Tot wel tien centimeter dik, waar je soms links, soms rechts omheen kan maar soms lukraak doorheen moet. Maar met mijn blauw-oranje geweldenaren kan dat ook. ik merk dat ik vrijwel overal grip heb. Het voelt of ik onkwetsbaar ben. Na het slecht begaanbare pad onder aan de geluidswal neem ik met snelle korte passen de helling waar ik in eerdere edities het gevoel had stil te staan. Selina Tool, Esther Winter en Ina Swinkels staan boven op de wal en moedigen me aan. Een strategische plek, want je staat nabij het midden van de héél brede S die de lopers hier maken, dus je ziet ze drie keer langskomen. Selina en Esther had ik bij de inschrijving al verteld over de twijfels die ik bij mijn schoenen had. Maar ze zien en roepen dat het 'als een speer' gaat. En ik raak daar gaandeweg ook van overtuigd. Het schelpenpad bovenop doe ik rustiger aan, om een beetje bij te komen, maar na het keerpunt kan ik onder aan de dijk voor de wind lekker vaart maken. Slechte plekken? Ik stamp er dwars doorheen. Nieuwe titel voor Suske en Wiske: de Machtige Modderstamper.

'Everybody knows', van John Legend zit in mijn hoofd. Een redelijk sloom nummer, maar wonderlijk genoeg past het bij mijn loopritme. 'One more try', nog één poging, is ook wel toepasselijk voor mijn schoenen. Maar die zijn wel zo'n beetje geslaagd, in de tweede ronde voel ik de inwendige warmte van de zekerheid dat er geen blessure te verwachten valt. Dus ik schakel af en toe over op 'Give it to me', van Madonna. Want zo lopend, ontspannen zwaaiend met mijn armen, diep inademend, voel ik macht. Pure macht over mijn lichaam. Met mijn voeten stuw ik me voort. Give it to me. Ik probeer niet te vroeg te juichen, maar dit gaat geweldig. Bochten neem ik met negentig graden. En die gladde greppel overdwars? Daar spring ik gewoon overheen, trefzeker mijn noppend in de tegenoverliggende wal plantend. Een man, die aarzelt hoe hij de greppel zal nemen, zie ik uitglijden. Ja, en óf die dame gelijk had.

Al gauw kan ik gaan aftellen. De laatste keer die heuvels, die dijk, de laatste keer die modderbaden. Op een stukje fietspad waar ik even met kleine verende stapjes geniet van de harde ondergrond komt een man langszij, die op zijn crosschoenen de berm verkiest. Ik versnel iets en schuif vóór hem het modderpad weer op. De lus na de geul neem ik terwijl ik met mijn been tegen het in de harde wind luid wapperende afzetlint schuur, zodat ik nog net de wat betere ondergrond daar kan benutten. Dan ruik ik de finish en sta mezelf toe te versnellen. Diep inademen, de laatste heuvel. Hoor ik daar iemand achter me? Ik ploeg door de laatste modderbocht en zet in voor de eindsprint. 43.59 geeft de klok naast de finish aan. Ook als ik in aanmerking neem dat het beginrondje om de tent 30 seconden extra betekent ten opzichte van vorig jaar kom ik daarmee nog niet op mijn record. Maar dat zal wel met de omstandigheden te maken hebben. Mijn schoenen zijn in elk geval geslaagd. En als ik thuis merk dat ik de modder er zonder moeite af kan spoelen komt mijn grijns tot bij mijn oren. Op 7 december de Duincross bij Den Helder, ik kan haast niet wachten.

Voor de schoenen onder de kraan gingen

En erna

Reactie? Schrijf in het gastenboek  of mail:  molenaar@loopt.nl

De eerste ronde van 2,8 km deed ik in 13 minuut 19 (vorig jaar 13.27), de tweede in 13 minuut 35 (vorig jaar 13.38) en nummero 3 in 14 minuut 20 (2006 14.34).
Het was trouwens de derde keer dat ik een loopje had na een verjaardagsfeestje, dus dames en heren, lopen met een biertje of vier op en een relatief korte nachtrust? Het is mogelijk!
In alle ronden liep ik dus iets sneller dan vorig jaar. Met als resultaat dit keer 41.13.59, rondt maar af op 41.14, over 8,4 kilometer.
Ik had het niet verwacht, zeker niet in de eerste ronde want die ging zoals altijd (bij welk loopje dan ook) niet vanzelf.

Relaxed

Maar laten we eens beginnen bij het begin. Stel je eens voor. Je weet dat de start pas om 11.45 uur is, dus zit je thuis op deze rustige zondagochtend, die je om half negen bewust begon, relaxed de krant te lezen, koffie te drinken en jezelf te zijn. Want je hebt nog tijd zat en wie doet je wat.
Tot je ziet dat het alweer tegen elf uur is en je je nog moet omkleden, je schoenen zoeken, je gps-horloge van nieuwe batterijen moet voorzien en niet te vergeten je tanden moet poetsen.
Vlug gris je de autosleutel en een vijf-eurobiljet mee en springt in de auto. Onderweg al vraag je je af waar die 5 euro nou is, maar je denkt hem wel te vinden als je er eenmaal bent. Te snel (ging het met lopen maar zo snel...) rijd je naar de inschrijfpost, waar je moet bedelen omdat je de 5 euro dus uiteindelijk niet kunt vinden. En de tijd dringt. Of ik het kan overmaken, vraag ik nederig. Maar de twee dames (,,zeg maar Nel en Nel'') zeggen dat ik de volgende cross gewoon tien euro kan betalen. Super, dames, bedankt!

Ik reed (ja, tis nogal een end van inschrijving naar start) richting Drechterlandseweg. Geparkeerd, en ik deed mijn oude schoenen aan (vorig jaar waren die dus nieuw, de Asics GT 2110, het kan snel gaan in een schoenenleven) en snel naar de start. Ruim op tijd want hij die was een kwartier uitgesteld. Dus nog genoeg gelegenheid om te rekken en met deze en gene te bespreken dat het weer toch perfect is, zonnetje, droog, koel.

Dan de start. Gedrang bij het eerste bruggetje, maar al snel in het gareel. Wat lusjes rond het water en dan de geluidswal langs. Vergis ik me of is de ondergrond schever dan vorig jaar. Net of je af en toe tussen voeten en onderbenen een hoek van 45 graden hebt. Dan moeten je enkels wel van goede huize komen om dat te overleven, denk ik bij mezelf. Kennelijk is dat ook zo, want ik heb geen last.

Alleen bovenop de geluidswal komend sta ik bijna stil, zo steil als het daar is. Maar goed, rustig weer op gang komen en dan het lekkerste stuk van de loop, onderlangs de geluidswal. Zachte verende grond, beetje voetbalveldachtig, ideaal voor het slow distance gevoel. Laat je niet gek maken en vind je ritme.

Dan een stukje fietspad en weer een lusje, langs een greppel, rond een drassige draai (even afwijken van de ideale lijn hier, het moet leuk blijven) en via via op het schelpenpad, tegen een heuveltje bij een brug op en richting start, de eerste ronde zit er op.

Ik had in mijn hoofd dat het twee ronden zou zijn, maar was er dus inmiddels van op de hoogte dat er een derde ronde moet komen. Het is immers volgens de aankondiging 9 km. De tweede ronde gaat het al een stuk beter, ik adem in en uit op een bepaald ritme en laat af en toe een loper passeren die al een tijd in mijn nek zit te hijgen. Ik ontspan mijn handen en probeer ontspannen te lopen. Ik merk dat mijn collega Marcel, die ik steeds enige honderden meters achter me zag, duidelijk zwoegend, afstand verliest. In de derde ronde zie ik hem niet meer, ik vraag me af of hij geblesseerd is.

Elke keer als ik een heuveltje op ga neem ik kleine stapjes, heuvel-af maak ik grote stappen. Zoals op de geluidswal. Daar moet je goed uitkijken om niet weg te glijden. Een blessure ligt hier op de loer. Ik probeer te rekenen met kilometers en minuten, maar het lukt me niet terwijl ik loop. In de laatste ronde heb ik een goed gevoel. Aanmoedigingen van het publiek na de geluidswal helpen mij om het tempo te versnellen. Als ik het laatste stukje langs de Drechterlandse weg loop heb ik 'I feel the power' in mijn hoofd en ik meen wat ik ik gedachten zing.

Ik loop ontspannen de laatste lussen, zie het laatste dijkje opdoemen terwijl ik vlak achter iemand zit die me eerder heeft ingehaald. Ik hoor mensen naar hem roepen, probeer hem aan de binnenkant in te halen, wat eerst niet lukt, maar zie dan een gat. Met een kracht waarvan ik zelf verbaasd sta zet ik een eindsprint in, passeer ik die onbekende in no-time en vlieg over de finish, terwijl de speaker zijn verbazing uitspreekt over de eindspurt.

Ik incasseer Sultana, een Milky Way, en kijk vergeefs uit naar iets te drinken. Dat is er niet. Stom dat ik zelf niets meegenomen heb. De fles energiedrank die Marcel bij zich heeft, twee minuten na mij gefinished, mag ik gelukkig even vasthouden. Het smaakt als hemels water.

De rest van de dag verloopt alsof ik energie over heb. Lunch, douchen, eten, klusjes, wandelen met de hond. Het is fantastisch hoe je je na zo'n cross voelt. Het kost wat inspanning, maar het levert veel meer energie op!

Reactie? Schrijf in het gastenboek  of mail:  molenaar@loopt.nl

Afijn, de GT's 2110 moeten nog even wachten op hun vuurdoop, terug naar de crossloop. De verwijzing naar het inschrijven en de route naar het circuit is wel voor verbetering vatbaar. Nog los van het feit dat inschrijving en start zeker een kilometer uit elkaar liggen. Gelukkig kwam er net een loper die de weg wist, want er was geen routepijl te zien. Ook nabij het park geen idee waar de start kon zijn. Wel overal linten waar voorgaande groepen - kinderen, dames - al hun wedstrijd liepen. Ik hoefde pas om 11.20 uur, voor de 9 kilometer. Had wel even gedacht om het bij zes kilometer te houden, maar had op de site gezien dat het drie rondes zijn en dacht dat ik altijd na twee rondes kon afhaken als het niet zou gaan.

Nabij de start was ook de finish. Het was een rommelig geheel met overal atleten rond een groene legertent waar je je bagage kon leggen en je om kon kleden. Maar dat had ik natuurlijk al gedaan. Ik was amper ter plekke toen er een meisje huilend die tent binnenging en tegelijkertijd een man begon te foeteren op iemand die kennelijk tot de organisatie hoorde. Het meisje was van atletiekvereniging Hylas in Alkmaar en had als ik het goed begreep goede kansen toen ze de verkeerde kant uitgestuurd werd. En de man was de coach van Jeffrey van de Kamp, van Dokev in Anna Paulowna. Jeffrey, die volgens de coach al bewust in een hogere klasse meedeed omdat hij in zijn eigen leeftijdsklasse geen competitie heeft, was ook door iemand van de organisatie richting finish gestuurd toen hij nog een ronde te gaan had. ,,Hij had een straat voorsprong en dan verknalt iemand dat door hem de verkeerde kant uit te sturen, dat kán toch niet?'', brieste de coach. Maar het kon dus wel. De bestuurder die hem te woord stond kwam niet verder dan de vaststelling, dat waar gewerkt wordt, fouten worden gemaakt. Kennelijk had degene die de twee lopers de verkeerde weg had gewezen de indruk dat ze hoorden bij de mensen die iets eerder waren gestart, en die nu finishten.

Lol

Het gaf allemaal geen vertrouwd gevoel, dat gerommel. En de start werd ook nog uitgesteld. Maar ik maakte me er verder niet zo druk om want ik kwam hier voor m'n lol. Ik sprak weinig bekenden, behalve vier mensen van de loopgroep Hoorn. Op dezelfde dag was ook de Zevenheuvelenloop en in de Wieringermeer een bosloop, dus daar waren ook mensen heengegaan.
De start was zeker twintig minuten uitgesteld, dus we wilden wel toen het schot eenmaal klonk. Tot mijn opluchting hield mijn linker knie, die op weg van inschrijving naar start plotseling zodanig ging opspelen dat ik me afvroeg of het wel goed ging, zich koest. Kleine opstoppingen in het begin, ik was behoorlijk achteraan gestart, maar al gauw had ieder zijn eigen plek. Ik betrapte me er op dat ik af en toe versnelde en een paar man inhaalde. Niet slim dacht ik met een blik op mijn horloge, dat aangaf dat ik nog geen twee kilometer had afgelegd. Inhouden Molenaar, je hebt nog een heel eind te gaan!

Er zat één steil klimmetje in het parcours, waar je de geluidswal opgaat, maar die nam ik met korte verende pasjes. Zag er heel soepel uit, maar ik moest in de paar honderd meter daarna wel van bijkomen van die extra inspanning. Ook was er ergens een geul. Sommigen liepen er half in en namen een stap naar de overkant, maar ik vond een sprongetje handiger. Iets meer belastend, maar iets minder storend in het tempo. Hier en daar was het écht drassig, maar daar kwam je al snel achter en dan pakte je de strook er naast. Sowieso meed ik de modderige stukken want daar kun je amper kracht zetten.

Maag

Aan het eind van de eerste en in de tweede ronde speelde mijn maag op. Heb ik wel vaker de laatste tijd bij het lopen. Vreemd. Maar ook dat verdween vanzelf, en in de derde ronde was alles zoals het zijn moest. Rust, cadans, ik voelde alleen mijn benen een beetje, maar dat leek me niet onnatuurlijk.